Συνάδελφοι, σύμφωνα με έγκυρες και διασταυρωμένες πληροφορίες, αύριο το πρωί ο πρόεδρος του ΔΟΛ στην προγραμματισμένη συνάντησή του με το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ (η οποία θα λάβει χώρο στο μέγαρό του και όχι στο σωματείο μας) θα ανακοινώσει νέο γύρο ομαδικών απολύσεων.
Στις 10.30 το πρωί μαζευόμαστε στην είσοδο του ΔΟΛ.
Παρακαλούμε διαδώστε το με κάθε τρόπο.
ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ.
ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ.
ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ/ΑΝΕΡΓΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ
29-11-2010
Ήταν 23-11 όταν δεσμευτήκαμε οι δημοσιογράφοι -εργαζόμενοι στο ραδιόφωνο του Σκάϊ 100,3 ότι δεν υπογράφουμε τις «ατομικές συμβάσεις» εργασίας που η διεύθυνση του σταθμού απαιτούσε για τη μείωση της μηνιαίας μισθοδοσίας μας κατά 10%. Στη διάρκεια των επτά αυτών ημερών, έγιναν πολλές συνελεύσεις και συζητήσεις τόσο με το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ και το Διασωματειακό όσο και με τη διοίκηση του σταθμού ή πιό σωστά του ομίλου, καθώς η αποκαλούμενη «τυφλή περικοπή» του 10% αφορούσε και την τηλεόραση και τους διοικητικούς.
Η διοίκηση του σταθμού, ακόμα και κατά τη διάρκεια της Κυριακής, άσκησε αφόρητες πιέσεις στους εργαζόμενους, για να τους αποσπάσει την υπογραφή τους, σ’ ένα πιο βελτιωμένο από το αρχικό, ιδιωτικό συμφωνητικό περικοπής της μισθοδοσίας τους. Κι ενώ το Διοικητικό Συμβούλιο και οι «επιτελάρχες» του σταθμού εργαζόταν υπερωριακά, με στόχο την εξώθησή τους στην υπογραφή, η ΕΣΗΕΑ, και για την ακρίβεια η πλειοψηφία της, επέλεγε το δρόμο της ηχηρής σιωπής και της «ευγένειας». Τις πιο δύσκολες ώρες, παρότι είχαν ενημερωθεί για το τέλος που ερχόταν, απουσίαζαν ..Δεν κηρύχθηκε καμία απεργία στον όμιλο για την κρίσιμη σημερινή ημέρα, ούτε στάση, ούτε καν συνέλευση. Κι όταν κλήθηκαν επιτακτικά να παραστούν από τους εργαζόμενους που αντιστεκόταν και δεν υπέγραφαν, παρά την εξάντληση των χρονικών ορίων που είχαν τεθεί από τη διοίκηση του σταθμού, έμειναν απ΄ έξω από την πόρτα … Καθώς ο κ. Πάνος (σ.σ Σόμπολος) δεν αντέδρασε στην «πρόκληση» του Χρήστου όπως τον αποκάλεσε (σ.σ Παναγόπουλου) να απαγορεύσει την είσοδο στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης.
Επί της ουσίας, συνάδελφοί μας (όπως μέλλουσες μητέρες και όχι μόνο) με τη διακριτική ενθάρρυνσή μας υπέγραψαν ή άλλοι με δάκρυα στα μάτια σύρθηκαν -τελευταίοι- ως το λογιστήριο για να υπογράψουν τη μη απόλυσή τους. Κάποιοι -λιγοστοί αντέχουν ακόμα. Ως άτομα. Γιατί ξέρουν ότι το σωματείο τους εξαντλήθηκε στο «Θα» και την κωλυσιεργία.
Δήμητρα Κουντή, Κώστας Δαυλός
Εκπρόσωποι των δημοσιογράφων του ΣΚΑΙ στην ΕΣΗΕΑ
Δημοσιεύουμε την συνέντευξη που έδωσαν τα μέλη της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας ΜΜΕ στο μπλόγκ Με Αφορμή… Είναι η Μαρία Λούκα, εργαζόμενη στο «Κόκκινο» και το περιοδικό Ε, ο Τάσος Αναστασιάδης, εκπρόσωπος των εργαζομένων στον ΔΟΛ, η Αφροδίτη Πολίτη, εργαζόμενη στην Ελευθεροτυπία και η εργαζόμενη στο Βήμαγκαζίνο Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου.
Πατήστε τον τίτλο της ανάρτησης για να δείτε το βίντεο σε πλήρες μέγεθος.
Συναδέλφισες, συνάδελφοι,
Η αυριανή απεργία και η πορεία που ξεκινά στις 11.00 το πρωί μπροστά από την ΕΣΗΕΑ, είναι ίσως η σημαντικότερη από όποια άλλη έχει κατέβει ο κλάδος μας, ακόμα κι από αυτή του 75. Είμαστε σε πόλεμο. Από το καλοκαίρι και μετά δεχόμαστε μια πρωτοφανή επίθεση με ομαδικές απολύσεις, πτωχεύσεις, περικοπές, βίαιες μεταβολές των όρων εργασίας μας, εκβιασμούς, τραμπουκισμούς των εκλεγμένων μας εκπροσώπων. Και μαντέψτε που ποντάρουν τα αφεντικά: ότι για άλλη μια φορά θα κατεβούμε μια χούφτα, μερικές εκατοντάδες το πολύ στο δρόμο, ότι για άλλη μια φορά θα ρίξουμε μια ντουφεκιά στον αέρα και μετά θα ησυχάσουμε, ότι εκείνοι θα βγουν και πάλι κερδισμένοι στο χαρτί και τα εργατικά, ότι από Τετάρτη θα είμαστε πάλι τα καλά φοβισμένα παιδάκια που γράφουν ό,τι τους πουν, που καπνίζουν εκεί που επιτρέπεται, που χτυπάνε κάρτα και, φυσικά, δεν βγάζουν τη γλώσσα στην κάμερα που τους παρακολουθεί.
Αυτή η απεργία ή θα γίνει σημείο εκκίνησης για έναν μακρύ, εφ όλης της ύλης και νικηφόρο αγώνα ή θα είναι η τελευταία πράξη για τον κλάδο μας.
Δεν είναι μόνο οι συμβάσεις μας που διακυβεύονται. Δεν είναι μόνο οι αμοιβές των εκατοντάδων συναδέλφων που μόνο και μόνο για γραφειοκρατικούς λόγους βρίσκονται εκτός σωματείων. Δεν είναι μόνο οι θέσεις εργασίας. Δεν είναι μόνο οι εκατοντάδες άνεργοι που μετράμε ήδη. Αν τα σωματεία μας και όλοι εμείς ηττηθούμε και σε αυτή τη μάχη, από εκεί και μετά ο συνδικαλισμός στην πράξη ακυρώνεται. Σωματεία που δεν διαπραγματεύονται συμβάσεις, που δεν μπορούν να οργανώσουν απεργίες, που δεν μας προστατεύουν εντέλει, είναι χρήσιμα για να οργανώνουν μόνο παιδικές γιορτές για τα Χριστούγεννα.
Την Τρίτη παίζεται η ίδια η αξιοπρέπειά μας. Αν δεν είμαστε χιλιάδες στην πορεία, τότε ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας, ο Αλαφούζος θα μας σαρώσουν κυριολεκτικά γιατί εμείς θα έχουμε πρώτοι ολοκληρωτικά παραδοθεί. Πόσο καλός δημοσιογράφος είναι το παιδί της σφαλιάρας; Τι είδους ενημέρωση προσφέρει ένα φοβισμένο ανθρωπάκι; Και πως θα υπερασπιστεί οποιοδήποτε άλλο εργαζόμενο, οποιοδήποτε άλλο αγώνα κάποιος που δεν τόλμησε καν να δώσει τον δικό του;
Το Μνημόνιο και η υπαγωγή της χώρας στην τριπλή κηδεμονία αν και δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, βρήκε τους περισσότερους από εμάς άκαπνους. Ξεκομμένους εδώ και χρόνια από τα σωματεία μας, που έτσι κι αλλιώς δεν έκαναν και καμιά σοβαρή προσπάθεια να μας πλησιάσουν. Μόνους σε έναν χώρο όπου ο ανταγωνισμός θεωρείται αρετή και προϋπόθεση για προαγωγή. Άπειρους συνδικαλιστικά και χωρίς καμία σπουδαία παρακαταθήκη πολιτικής δράσης. Συνάδελφοι, είμαστε άκαπνοι, αλλά δεν θα πάμε άκλαυτοι.
ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΑΝΤΙΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ,
ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΒΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.
Δεν είμαστε αλήτες, δεν είμαστε ρουφιάνοι, είμαστε δημοσιογράφοι, τεχνικοί, καμεραμάν, φωτορεπόρτερ – είμαστε εργάτες της βιομηχανίας του Τύπου. Και θα νικήσουμε.
ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ / ΑΝΕΡΓΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ
Οργή για τον άνθρωπο που έπαιρνε 347.000 ευρώ μισθό από την ΕΡΤ , που εκκρεμούν εις βάρος του δικαστικές αποφάσεις για σπατάλη και κακοδιοίκηση στη δημόσια τηλεόραση και σήμερα εκβιάζει τους εργαζομένους του Σκαι να αποδεχτούν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με μειώσεις αποδοχών αλλιώς να απολυθούν, ενώ δεν επιτρέπει στο γενικό γραμματέα της ΕΣΗΕΑ να περάσει το φρούριο του Φαλήρου
Θλίψη για τη διοίκηση ενός σωματείου που συνεδριάζει ατέρμονα πίσω από κλειστές πόρτες όταν η κρεατομηχανές σε Σκαι και ΔΟΛ είναι ήδη σε λειτουργία. Για μια διοίκηση που στην πλειοψηφία της άφησε ακάλυπτους τους εργαζόμενους στο Σκαι να μετατραπούν σε σάκους του μποξ.
Αλληλεγγύη στους συναδέλφους του Σκαι που κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο και αρνήθηκαν να υποκύψουν στον εκβιασμό της εργοδοσίας. Αλληλεγγύη στους συναδέλφους του ΔΟΛ που δίνουν αγώνα ενάντια στον τσαμπουκά και τα παιχνίδια του Ψυχάρη. Αλληλεγγύη σε όλους τους εργαζόμενους στον Τύπο που παλεύουν για την αξιοπρέπεια τους και υψώνουν τη φωνή τους ώστε να σπάσει το τείχος της σιωπής των media
Όλοι/ες σήμερα στις 7:30 στον 3ο όροφο της ΕΣΗΕΑ στη σύσκεψη της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας Εργαζομένων – Ανέργων στα ΜΜΕ
Όλοι/ες αύριο στην απεργιακή συγκέντρωση του κλάδου, στις 11 στην ΕΣΗΕΑ
Κείμενο υπογραφών των εκπρόσωπων των εργαζόμενων του Μεικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ
Το τσουνάμι που περιμέναμε, ήρθε. Εργοδότες, κυβέρνηση και τρόικα μας κήρυξαν τον πόλεμο. Τα «παπαγαλάκια» τους δουλεύουν υπερωρίες. Με λουκέτα, απολύσεις, απειλές και εκβιασμούς, έχουν στόχο να μας κάνουν να λυγίσουμε, είτε από τα χτυπήματα είτε από τον φόβο. Εμείς όμως, αντιστεκόμαστε. Γνωρίζουμε ότι οι εξελίξεις σήμερα θα καθορίσουν το τοπίο στα ΜΜΕ για τα πολλά επόμενα χρόνια: τις εργασιακές σχέσεις, τις αμοιβές και, τελικά, την ποιότητα της ενημέρωσης.
Γι’ αυτό, ως εκλεγμένα μέλη του Μικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ:
1. Διεκδικούμε την υπογραφή γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας στα ΜΜΕ και την εφαρμογή της από όλες τις επιχειρήσεις του κλάδου.
2. Δηλώνουμε ότι αρμόδιες για την διαπραγμάτευση με τους εργοδότες είναι οι εκλεγμένες συνδικαλιστικές ενώσεις των εργαζομένων. Ωστόσο, οφείλουν να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις προτάσεις των εργαζομένων, για τα αιτήματα και τις κινητοποιήσεις, όπως αυτές διατυπώνονται από τις γενικές συνελεύσεις και τις εργασιακές επιτροπές.
3. Λέμε όχι στις απολύσεις και αγωνιζόμαστε για την διασφάλιση των θέσεων εργασίας μας.
4. Είμαστε αλληλέγγυοι με τους εκατοντάδες συναδέλφους μας που βρίσκονται ήδη στην ανεργία. Ζητάμε από την κυβέρνηση και τις συνδικαλιστικές ενώσεις την άμεση, ουσιαστική και έμπρακτη στήριξή τους.
5. Δεν αποδεχόμαστε προτάσεις ή «παραινέσεις» για μείωση των αποδοχών μας, ειδικά αυτών που ορίζονται μέσα από τις συλλογικές συμβάσεις. Δεν «τα φάγαμε όλοι μαζί», για να πληρώσουμε όλοι μαζί.
6. Προειδοποιούμε ότι κάθε επιχείρηση που αρνείται την υπογραφή κλαδικής συλλογικής σύμβασης, ασκεί πιέσεις για σύναψη επιχειρησιακών ή επαίσχυντων ατομικών συμφωνιών και προχωρεί σε μαζικές απολύσεις για λόγους περικοπών, βρίσκεται αντικειμενικά στο στόχαστρο των κινητοποιήσεων.
7. Ζητάμε να εφαρμοστεί η νομοθεσία για τις επιχειρήσεις που συστηματικά δεν πληρώνουν μισθούς και δεν καταβάλλουν τις νόμιμες εισφορές και τους φόρους που τους αναλογούν.
8. Εάν οι εργοδότες ενδιαφέρονται πραγματικά για το μέλλον των ΜΜΕ, θα πρέπει να προσέλθουν άμεσα σε διάλογο και διαπραγματεύσεις με την ΕΣΗΕΑ και τις άλλες Ενώσεις. Να σταματήσει άμεσα κάθε μονομερής, αυθαίρετη και προκλητική κίνηση από την εργοδοσία.
9. Απαιτούμε από την ΕΣΗΕΑ και τις άλλες ενώσεις να αρθούν, επιτέλους, στο ύψος των περιστάσεων. Να οργανώσουν την αντίσταση, με ουσιαστική κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, απεργιακών και μη.
10. Καλούμε την ΕΣΗΕΑ και τις άλλες ενώσεις να ανοίξουν άμεσα τις πόρτες τους σε όλους τους συναδέλφους, ειδικά όσους εργάζονται στις διαδικτυακές «πύλες» και με μπλοκάκια, έτσι ώστε κανείς να μην βρεθεί ακάλυπτος αυτή την κρίσιμη περίοδο.
11. Αγωνιζόμαστε για την προστασία των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων και ταμείων. Για να πληρώσουν οι υπεύθυνοι των σκανδάλων, που αφαίμαξαν τα αποθεματικά τους. Για την παροχή αξιοπρεπών υπηρεσιών υγείας και την τήρηση των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί απέναντι στους συνταξιούχους.
12. Ενώνουμε την φωνή μας και αγωνιζόμαστε μαζί με όλους τους Έλληνες εργαζόμενους για την ακύρωση του επαίσχυντου Μνημονίου, που στραγγαλίζει την κοινωνία και την αξιοπρέπειά μας.
Τάσος Αναστασιάδης (Βήμα), Βίκυ Σαμαρά (Απογευματινή), Γιάννης Ελαφρός (Καθημερινή), Ιωάννα Ηλιάδη (Έθνος), Γιώργος Παυλόπουλος (Ημερησία), Σωτήρης Τριανταφύλλου (Goal News), Νίκος Ζαμπάρας (Σέντρα FM), Κώστας Ράπτης (Αθήνα 984), Νάσος Χατζητσάκος (Ελεύθερος Τύπος), Γιάννης Ιωακειμίδης (Πράσινη), Δήμητρα Κουντή (Σκάι Ραδιόφωνο), Κωνσταντίνος Δαυλός (Σκάι Τηλεόραση), Παναγιώτης Σώκος (Ελευθεροτυπίας)
Οι υπογραφές ανανεώνονται συνεχώς…
Αντιμέτωποι με το δημοκρατικότατο δίλλημα «υπογράφεις ή φεύγεις» βρέθηκαν οι εργαζόμενοι του συγκροτήματος του Αλαφούζου, σήμερα το πρωί. Οι συνάδελφοι στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ κλήθηκαν εκβιαστικά να υπογράψουν μόνοι τους τις μειώσεις των μισθών τους κατά 10%. Η εναλλακτική; Μα, φυσικά η απόλυση.
Ετσι έως τις 4.00 το απόγευμα, οι συνάδελφοι καλούνται να υπογράψουν το χαρτί που τους δίδεται από το λογιστήριο (καταργώντας τις συμβάσεις). Μέχρι ώρας έχει υπογράψει η πλειοψηφία των συναδέλφων της τηλεόρασης ενώ αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται έκτακτο συμβούλιο του Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ.
Στον ΔΟΛ πάλι, η προγραμματισμένη για σήμερα συνάντηση Ψυχάρη με το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ παρουσία του εκπροσώπου των εργαζομένων του ΒΗΜΑτος (με απόφαση των ίδιων των εργαζομένων κατά την γενική συνέλευση του Σαββάτου), ορίστηκε για τις 5.00 το απόγευμα. Αν και όπως μαθαίνουμε, ο εκδότης ζήτησε αρχικώς να μην παρίσταται ο εκπρόσωπος, συμβιβάστηκε τελικώς (!) με την παρουσία του χωρίς δικαίωμα λόγου…
Το ερώτημα του τίτλου φαίνεται φιλολογικό. Προς το παρόν. Διότι για να το απαντήσεις πρέπει να πας κόντρα στα ιερά και τα όσια της αγοράς, της επιχειρηματικότητας, του κέρδους, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και άλλων τινών φληναφημάτων.
Ακόμη παραπέρα, το ερώτημα του τίτλου δεν είναι (μόνο) ηθικό. Δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι που θα πεταχτούν στο δρόμο γιατί όλοι οι Ψ. τους θεωρούν αναλώσιμους και απόβαρο όταν τα νούμερα δεν πάνε τόσο καλά «όσο πρέπει».
Το ερώτημα του τίτλου είναι (και) ρεαλιστικό. Μέχρι… σκανδάλου. Την μπίζνα των αφεντικών του Τύπου την έχουν χρηματοδοτήσει αδρά οι εργαζόμενοί τους και η κοινωνία ολόκληρη εδώ και πολλά χρόνια. Οι εργαζόμενοι (οι εργαζόμενοι, κι όχι τα συμβόλαια στα Δελτία των 8.00) στα Μέσα Ενημέρωσης έχουμε επιδοτήσει γενναία την μπίζνα τους με την ελαστική μας εργασία. Με τη μαύρη πολλές φορές εργασία που μας ζητούν να κάνουμε. Με τους μισθούς που δεν καλύπτουν τις ανάγκες μας. Με τα μπλοκάκια που μας τα πληρώνουν όποτε έχουν, και μισοτιμής. Με τις πάμφθηνες εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Με τις κάθε είδους ατέλειες, που τις πληρώνουν όλοι οι φορολογούμενοι. Με την κρατική (του στενού δημόσιου, ευρύτερου δημόσιου ή αυτοδιοικητικού τομέα) διαφήμιση που τους δινόταν αφειδώς και για την οποία πλήρωναν όλοι οι φορολογούμενοι. Με τα δημόσια έργα που έπαιρναν (ελέω 4ης εξουσίας) για να βγάλουν εκατομμύρια στην πλάτη της κοινωνίας χωρίς να δώσουν δεκάρα. Αποτέλεσμα όλων αυτών, να κάτσουν και να απολαμβάνουν τσάμπα αυτοί και τα μεγαλοστελέχη τους τις επιδοτήσεις που από εμάς έπαιρναν. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, είναι περισσότερο από φανερό ότι τα έντυπα, τα κανάλια, τα ραδιόφωνα, δεν είναι στην πραγματικότητα ιδιοκτησία τους. Δεν μπορούν επομένως να τα ανοίγουν και να τα κλείνουν όποτε θέλουν. Δεν έχουν πλέον κανένα δικαίωμα σε κανέναν τίτλο Μέσου Ενημέρωσης.
Το επόμενο ερώτημα, είναι επομένως αναπόφευκτο. Και περισσότερο καθοριστικό: ποιος, πότε, πώς, θα τους απαγορεύσει να ασκούν ένα δικαίωμα που στο κάτω-κάτω δεν έχουν;
Χ.Π.
Συναδέλφισες, συνάδελφοι,
Η απεργία της Τρίτης είναι ίσως η σημαντικότερη από όποια άλλη έχει κατέβει ο κλάδος μας, ακόμα κι από αυτή του 75. Είμαστε σε πόλεμο. Από το καλοκαίρι και μετά δεχόμαστε μια πρωτοφανή επίθεση με ομαδικές απολύσεις, πτωχεύσεις, περικοπές, βίαιες μεταβολές των όρων εργασίας μας, εκβιασμούς, τραμπουκισμούς των εκλεγμένων μας εκπροσώπων. Και μαντέψτε που ποντάρουν τα αφεντικά: ότι για άλλη μια φορά θα κατεβούμε μια χούφτα, μερικές εκατοντάδες το πολύ στο δρόμο, ότι για άλλη μια φορά θα ρίξουμε μια ντουφεκιά στον αέρα και μετά θα ησυχάσουμε, ότι εκείνοι θα βγουν και πάλι κερδισμένοι στο χαρτί και τα εργατικά, ότι από Τετάρτη θα είμαστε πάλι τα καλά φοβισμένα παιδάκια που γράφουν ό,τι τους πουν, που καπνίζουν εκεί που επιτρέπεται, που χτυπάνε κάρτα και, φυσικά, δεν βγάζουν τη γλώσσα στην κάμερα που τους παρακολουθεί.
Αυτή η απεργία ή θα γίνει σημείο εκκίνησης για έναν μακρύ, εφ όλης της ύλης και νικηφόρο αγώνα ή θα είναι η τελευταία πράξη για τον κλάδο μας.
Δεν είναι μόνο οι συμβάσεις μας που διακυβεύονται. Δεν είναι μόνο οι αμοιβές των εκατοντάδων συναδέλφων που μόνο και μόνο για γραφειοκρατικούς λόγους βρίσκονται εκτός σωματείων. Δεν είναι μόνο οι θέσεις εργασίας. Δεν είναι μόνο οι εκατοντάδες άνεργοι που μετράμε ήδη. Αν τα σωματεία μας και όλοι εμείς ηττηθούμε και σε αυτή τη μάχη, από εκεί και μετά ο συνδικαλισμός στην πράξη ακυρώνεται. Σωματεία που δεν διαπραγματεύονται συμβάσεις, που δεν μπορούν να οργανώσουν απεργίες, που δεν μας προστατεύουν εντέλει, είναι χρήσιμα για να οργανώνουν μόνο παιδικές γιορτές για τα χριστούγεννα.
Την Τρίτη παίζεται η ίδια η αξιοπρέπειά μας. Αν δεν είμαστε χιλιάδες στην πορεία, τότε ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας, ο Αλαφούζος θα μας σαρώσουν κυριολεκτικά γιατί εμείς θα έχουμε πρώτοι ολοκληρωτικά παραδοθεί. Πόσο καλός δημοσιογράφος είναι το παιδί της σφαλιάρας; Τι είδους ενημέρωση προσφέρει ένα φοβισμένο ανθρωπάκι; Και πως θα υπερασπιστεί οποιοδήποτε άλλο εργαζόμενο, οποιοδήποτε άλλο αγώνα κάποιος που δεν τόλμησε καν να δώσει τον δικό του;
Το Μνημόνιο και η υπαγωγή της χώρας στην τριπλή κηδεμονία αν και δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, βρήκε τους περισσότερους από εμάς άκαπνους. Ξεκομμένους εδώ και χρόνια από τα σωματεία μας, που έτσι κι αλλιώς δεν έκαναν και καμιά σοβαρή προσπάθεια να μας πλησιάσουν. Μόνους σε έναν χώρο όπου ο ανταγωνισμός θεωρείται αρετή και προϋπόθεση για προαγωγή. Άπειρους συνδικαλιστικά και χωρίς καμία σπουδαία παρακαταθήκη πολιτικής δράσης. Συνάδελφοι, είμαστε άκαπνοι, αλλά δεν θα πάμε άκλαυτοι.
ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΑΝΤΙΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ,
ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΒΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.
Δεν είμαστε αλήτες, δεν είμαστε ρουφιάνοι, είμαστε δημοσιογράφοι, τεχνικοί, καμεραμάν, φωτορεπόρτερ – είμαστε εργάτες της βιομηχανίας του Τύπου. Και θα νικήσουμε.
ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ / ΑΝΕΡΓΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ
