ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ

Archive for the ‘Αναδημοσίευση’ Category

Συνελευση στηνΕλευθεροτυπία Τρίτη στις 4

In Αναδημοσίευση on Σεπτεμβρίου 6, 2011 at 11:10 πμ

Αναδημοσίευση από: http://syspeirosi.wordpress.com

Εληξε η προθεσμία που είχαν θέσει οι εργαζόμενοι στην εταιρεία Χ.Κ. Τεγόπουλος ζητώντας την καταβολή των δεδουλευμένων τους και τη γνωστοποίηση των μελλοντικών προθέσεων της εργοδοσίας. Αντί γι’ αυτά εισέπραξαν τα παρακάτω αποκαλυπτικά:

Με την κυνική φράση “τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους“, απάντησε ο γενικός διευθυντής της Χ.Κ. Τεγόπουλος Αντ. Πολυκανδριώτης στο υποθετικό ερώτημα αν η επιχείρηση επιθυμεί να κρατήσει έστω ορισμένα “επιλεγμένα” πρόσωπα από τους εργαζόμενους που θα απομείνουν μετά την ομαδική φυγή τους την οποία ανοιχτά πλέον προωθεί. Αυτή η φράση του σε συνδυασμό με την άποψή του ότι “αυτοί που φεύγουν ωφελούν αυτούς που μένουν“, φαίνεται να σηματοδοτεί το δεύτερο γύρο του σχεδίου εκκαθάρισης των εργαζομένων στην εφημερίδα στην οποία οι συντάκτες, οι τεχνικοί και οι διοικητικοί υποχρεώνονται να δουλεύουν απλήρωτοι εδώ και σχεδόν δύο μήνες -με το πρόσχημα ότι οι τράπεζες δεν δίνουν απάντηση στο αίτημα της επιχείρησης για δανειοδότηση του μυστικού της  ”μπίζνες πλαν”.

Ο κ. Πολυκανδριώτης διεμήνυσε επίσης, στη συνδικαλιστική επιτροπή της  ”Ελευθεροτυπίας”, ότι στην περίπτωση που οι απλήρωτοι εργαζόμενοι της εφημερίδας προχωρήσουν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις διεκδικώντας τα στοιχειώδη δικαιώματα τους, η εφημερίδα θα κλείσει!

Και το “παιχνίδι” των εργοδοτικών εκβιασμών συνεχίζεται. Το προϊόν και η πορεία του δεν φαίνεται να απασχολεί την ηγεσία της εφημερίδας.

Την Τρίτη, 6/9/2011, στις 16.00 θα πραγματοποιηθεί γενική συνέλευση όλων των εργαζομένων στην εφημερίδα και στο τυπογραφείο.

Eπανακτημένοι εργασιακοί χώροι: από το βιβλίο «Οριζοντιότητα»

In Αναδημοσίευση on Αύγουστος 16, 2011 at 9:19 μμ

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το βιβλίο: «Οριζοντιότητα – Φωνές Λαϊκής Εξουσίας στην Αργεντινή». Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τη ΣΚΥΑ – Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων (skya.espiv.net) και αξίζει να το διαβάσει κανείς ολόκληρο. Ελπίζουμε να μας συγχωρέσουν οι συντελεστές που αναπαράγουμε  ένα τόσο εκτεταμένο απόσπασμα.  Πρόκειται για το κεφάλαιο που αναφέρεται στους επανακτημένους εργασιακούς χώρους  από  την εισαγωγή της επιμελήτριας Μαρίνα Σιτρίν (σελ. 33-34)

Επανακτημένοι εργασιακοί χώροι

Tα δώδεκα περίπου κατειλημμένα εργοστάσια που υπήρχαν στην αρχή της εξέγερσης του 2001 πολλαπλασιάστηκαν σε δύο μονο χρόνια σε εκατοντάδες κατηλειμμένους εργασιακούς χώρους που διαχειρίζονται από τους εργάτες τους, χωρίς αφεντικά και ιεραρχίες. Πολλοί και πολλές από τα νέα κινήματα εμπνεύστηκαν από την επανακατάληψη εργασιακών χώρων αλλά και οι εργασιακοί χώροι έλαβαν μεγάλη υποστήριξη από τα κινήματα, ιδιαίτερα από τις συνελεύσεις γειτονιών και τις νέες καλλιτεχνικές και μιντιακές κολλεκτίβες. Σε πολλές περιπτώσεις κατάληψης είναι οι γείτονες, καθώς και διάφορες συλλογικότητες και συνελεύσεις που έρχονται άμεσα για να υποστηρίξουν και να υπερασπίσουν τον κατηλειμμένο χώρο.  Στην περίπτωση του τυπογραφείου Chilavert, ήρθαν οι τρόφιμοι από τον οικο ευγηρίας στην απέναντι πλευρά του δρόμου, όχι μόνο θέλοντας να υπερασπιστούν το τυπογραφείο, αλλά επιμένοντας να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή άμυνας.  Σε πολλούς άλλους εργασιακούς χώρους οι λαϊκές συνελεύσεις μαγείρευαν φαγητό, το μετέφεραν στους εργάτες και έτρωγαν όλοι μαζί. Υπάρχει επίσης μια σχέση των μιντιακών και καλλιτεχνικών κολεκτίβων που σύνεργαζονται στη χρήση του χώρου των εργοστασίων για έκθεση έργων με ελεύθερη πρόσβαση (galleries), συναυλίες με ζωντανή μουσική για τη γειτονιά τα βράδια καθώς και καφετέριες και φροντιστηριακά προγράμματα μετά το σχολείο. Σχεδόν κάθε εργασιακός χώρος βλέπει τον εαυτό του σαν οργανικό τμήμα της κοινότητας και η κοινότητα βλέπει τον εργασιακό χώρο ως κομμάτι της. Οπως λένε οι εργάτες και οι εργάτριες της  Ζανόν, ενός εργοστασίου κεραμεικών: «Η Ζανόν είναι του λαού».

Οι εργασιακοί χώροι ποικίλλουν: από τυπογραφεία και μεταλλουργεία μέχρι ιατρικές κλινικές, από εργοστάσια μπισκότων, παπουτσιών και μπαλονιών, μέχρι ένα ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων και μια καθημερινή εφημερίδα. Καθόλη την έκταση του βιβλίου συμμετέχοντες από επανακτημένους εργασιακούς χώρους λένε ότι η έννοια αυτού που κάνουν δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη, παρά τις όποιες προκλήσεις, και παραθέτουν το σλόγκαν: «Κατάληψη, Αντίσταση, Παραγωγή». Στο τρίτο κεφάλαιο με τον τίτλο «αυτοδιαχείριση», συζητιούνται αυτές οι ιστορίες αναλυτικά. Η λέξη autogestiοn σημαίνει αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση και χρησιμοποιείται από τους περισσότερους και τις περισσότερες στο κίνημα επανακτημένων εργασιακών χώρων για να περιγράψουν αυτό που δημιουργούν και πώς το δημιουργούν.

Το κίνημα αυτό, που τώρα εν γένει αυτοαποκαλείται κίνημα των επανακτημένων εργασιακών χώρων, αν και κάποιοι χρησιμοποιούν τους όρους «κατηλειμμένα εργοστάσια» και «επανακτημένα εργοστάσια», συνεχίζει να μεγαλώνει και να συγκεντρώνει υποστήριξη σε όλη την Αργεντινή παρόλες τις απειλές εξώσεων. Μέχρι τώρα κάθε απειλή απαντήθηκε με αρκετές κινητοποιήσεις που ματαίωσαν κάθε κυβερνητική προσπάθεια. Η κυβέρνηση μοιάζει να μην ξέρει τι να κάνει με τους επανακτημένους εργασιακούς τρόπους και δρα με τρόπους αντιφατικούς. Οι επανακτήσεις είναι πολύ δημοφιλείς και όπως μου εξήγησαν πολλοί και πολλές που είναι έξω από τα κινήματα οι λόγοι είναι απλοί: Υπάρχει έλλειψη εργασίας και αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να δουλέψουν. Βασισμένη εν μέρει σε αυτή τη λαϊκή υποστήριξη η κυβέρνηση μερικές φορές δίνει δάνεια για να ξεκινήσουν να εργάζονται οι ανακτημένοι εργασιακοί χώροι. Αυτό όμως είναι προσωρινό μέτρο, καθώς η ίδια κυβέρνηση ενισχύει τις όποιες προσπάθειες για έξωση σε αμέτρητους εργασιακούς χώρους. Κάθε έξωση απαντάται με την αμέριστη υποστήριξη από τους γείτονες και άλλους συμμετέχοντες προς το κίνημα των εργοστασίων. Αυτή η βοήθεια περιλαμβάνει φαγητό, λεφτά, και φυσικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης, με εκατοντάδες και μερικές φορές χιλιάδες ανθρώπους που οργανώνονται για να υπερασπίσουν τα εργοστάσια με τη φυσική τους παρουσία, (όπως στην περίπτωση της Ζanon και της Βruckman). Οι μάχες περιλαμβάνουν σφεντόνες και μολότοφ, κάτι που δεν είναι ασυνήθιστο σαν μέρος της άμυνας των εργοστασιών.

Με το πέρασμα του χρόνου οι επανακτημένοι εργασιακοί χώροι άρχισαν  να συνδέονται μεταξύ τους δημιουργώντας δεσμούς ανταλλαγής για τα προϊόντα τους. Για παράδειγμα μια τοπική ιατρική κλινική θα εξυπηρετούσε μέλη ενός τυπογραφείου και σε αντάλλαγμα αυτοί θα τύπωναν όλο το έντυπο υλικό της. Αυτό έχει συμβεί ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο. Ενας αριθμός εργασιακών χώρων έχουν διεθνείς σχέσεις, σχέσεις που περιλαμβάνουν την ανταλλαγή ή την προμήθεια προϊόντων. Το Νοέμβριο του 2005 “η πρώτη συνάντηση των επανακτημένων εργασιακών χώρων” έλαβε χώρα στο Καράκας στης Βενεζουέλας. Υπήρχαν αντιπρόσωποι από 263 επανακτημένους εργασιακούς χώρους, από 8 χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ολοι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν στο τελικό κείμενο που διένειμαν, ότι ήταν “το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ενός δικτύου εργασιακών χώρων και εργοστασίων χωρίς αφεντικά ή ιδιοκτήτες”. Οι επανακτημένοι εργασιακοί χώροι που συναντήθηκαν εκεί υπέγραψαν 75 συμφωνίες. Μερικές από αυτές ήταν για την ανταλλαγή υλικών αγαθών, ενώ άλλες ήταν πιο δημιουργικές. Για παράδειγμα ένα τουριστικό γραφείο στη Βενεζουέλα συμφώνησε να παρέχει ετήσιες διακοπές στις οικογένειες των εργατών μιας επανακτημένης εφημερίδας στην Αργεντινή, με αντάλλαγμα τη διαφήμισή του στα φύλλα της.

Ειδικοί φρουροί, για κάθε μαθητή…

In Αναδημοσίευση,Ενημέρωση on Αύγουστος 11, 2011 at 8:06 μμ

Κλείνουν σχολεία, συγχωνεύονται νοσοκομεία, έχουμε όμως από τις υψηλότερες αναλογίες αστυνομικών ανά κάτοικο στην Ευρώπη. Κι ενώ όλα περικόπτονται, το υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» ανακοινώνει τις προσλήψεις άλλων 1200  ειδικών φρουρών.  Μόλις 600 δάσκαλοι θα προσληφθούν φέτος, για πάνω από 10.000 που συνταξιοδοτούνται.  Διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση του εκπαιδευτικού και ερευνητή Χ. Κάτσικα στην ιστοσελίδα άλφα-βήτα:  http://www.alfavita.gr/artro.php?id=41939


 

Υ.Γ.: «Με τόσα δωρεάν δακρυγόνα πού να μείνουν λεφτά για δωρεάν παιδεία;»   Καμία χούντα δεν έγινε χωρίς καταστολή. Κάτι μας λέει ότι το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 22 Αυγούστου θα είναι μόνο η αρχή. Σε λίγο η Ελλάδα θα μοιάζει όλο και περισσότερο με τη Χιλή. Οχι του Πινοτσέτ, του Πινέιρα… Κι εκεί η εξέγερση των μαθητών και φοιτητών  για δημόσια και δωρεάν παιδεία μετράει ήδη νίκες αλλά και θύματα, με διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων, από τις μεγαλύτερες μετά την πτώση του δικτάτορα Πινοτσέτ,  αλλά και σκληρή καταστολή με  εκατοντάδες συλλήψεις.

Στην Ελλάδα  οι τρομονόμοι, οι απαγορεύσεις συναθροίσεων,  η ενισχυμένη αστυνομοκρατία, οι φράχτες, οι πλαστικές σφαίρες, αλλά και το θεσμικό «κυνήγι κουκουλοφόρων μαγισσών» στα μπλογκς, όλα δείχνουν  ότι το κράτος εξοπλίζεται για ένα θερμό φθινόπωρο. Ξέραμε ότι στην τηλεόραση μας μιλάει η αστυνομία, καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι στα μπλογκς μας φακελώνει  η Ασφάλεια. Και πάλι δεν μας φοβίζουν. Μας εξοργίζουν.

«Για την αποκατάσταση της αλήθειας» – Επιστολή Σ. Κούλογλου

In Αναδημοσίευση,ΓΝΩΜΕΣ on Αύγουστος 9, 2011 at 1:53 μμ

Λάβαμε και δημοσιεύουμε επιστολή του Σ. Κούλογλου, απάντηση σε επιστολή πρώην εργαζόμενης στο tvxs.gr (βλ. αρχείο Διακλαδικής, δημοσίευμα με ημερομηνία 1η Αυγούστου και τίτλο «Εναλλακτικά Αφεντικά μέρος 3ο)    Δείτε και την απάντηση των financial crimes στο μπλογκ: http://financialcrimesnews.blogspot.com/2011/08/blog-post_07.html.  Ακολουθεί επίσης σύντομη απάντηση εκ μέρους της «Διακλαδικής Πρωτοβουλίας» στο τέλος της επιστολής.

Στο site  σας δημοσιεύθηκε επιστολή πρώην εργαζόμενης στο Tvxs, η οποία είναι γεμάτη από ανακρίβειες και χονδροειδή ψέματα. Θα ήθελα να αποκαταστήσετε την αλήθεια, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που σας παραθέτω.

1.     «η πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει με ελλιπή ή και ανύπαρκτη ασφαλιστική κάλυψη, ή με μπλοκάκι». Ψέμα πρώτον: ΟΛΟΙ οι δημοσιογράφοι του TVXS είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ.(Με την εξαίρεση ενός συναδέλφου που δουλεύει part time στο TVXS και είναι ασφαλισμένος στη κύρια εργασία του).

2.     « με χαμηλούς μισθούς που κυμαίνονται από 400 ως 900 περίπου ευρώ ».Ψέμα δεύτερον και τρίτο: ο κατώτερος δημοσιογραφικός μισθός για 8ωρη, πενθήμερη απασχόληση  είναι 700 ευρώ(καθαρά, γιατί με την ασφάλιση κλπ είναι πολύ περισσότερα) .Και ο μεγαλύτερος 1600 ευρώ καθαρά(δηλαδή πάνω από 2000 μεικτά).  ‘Αλλωστε  μια γραμματέας όπως η κυρία Αλτίνου, που παραδέχεται ότι αμειβόταν με 715 ευρώ το μήνα(« ξεχνώντας» ότι έπαιρνε αυτόν τον μισθό επί 14 μήνες, και ότι οι μεικτές της αποδοχές έφθαναν τα 1350 ευρώ μηνιαίως) δεν ήταν δυνατόν να αμείβεται καλύτερα από τους δημοσιογράφους.

3. Το πρόβλημα με την  συγκεκριμένη υπαλληλο ήταν ότι δεν είχε  διάθεση να δουλέψει. Η ίδια μου είχε εκμυστηρευθεί ότι «βαριόταν θανάσιμα»., ζητώντας συνεχώς να μεταταχθεί στο δημοσιογραφικό τμήμα.,αλλά έκρινα ότι έπρεπε να παραμείνει στη θέση για την οποία είχε προσληφθεί. Πως μπορεί άλλωστε να γίνει δημοσιογράφος κάποια που σε κάθε παράγραφο λέει δύο ψέματα, απλώς για να εκδικηθεί επειδή δεν έγινε δημοσιογράφος;

4. Παρά τη μειωμένη της απόδοση, τις συνεχείς «γέφυρες» με Σαββατοκύριακα και γιορτές λόγω ασθενειών για τις οποίες δεν έφερνε δικαιολογητικά, η κυρία Αλτίνου πληρωνόταν κανονικά.  Μάλιστα στον «εργασιακό Μεσαίωνα» του Tvxs,  πληρωνόταν όχι μόνο για αυτά που δεν έπρεπε να πάρει αλλά  ακόμη και για τις απεργίες, όπως κάνει το Τvxs –μοναδική επιχείρηση στο κόσμο-με όλους τους εργαζόμενους.

5.     Η πιο χονδροειδής απόκρυψη όμως , είναι το επεισόδιο της απόλυσης της, το οποίο προσπερνά με την ντρίμπλα ότι οφειλόταν σε « έντονη διαφωνία για το πότε θα αναπλήρωνα 2 ώρες που χρωστούσα στο μαγαζί(sic) » .

Η πραγματικότητα είναι η εξής: η στυγνή εργοδοσία που πίνει το αίμα των εργαζόμενων με το μπουρί της σόμπας, της είχε επιβάλλει το εξοντωτικό οχτάωρο 11 το πρωί με 7 το απόγευμα.  Δεν είχε καθίσει ποτέ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ παραπάνω, ακόμη και αν χρειαζόταν να αφήσει στη μέση την όποια δουλειά έκανε. ‘Έκλεβε και μερικά λεπτά γιατί συχνά καθυστερούσε το πρωί, επειδή όπως έλεγε «δεν μπορούσε να υπολογίσει ακριβώς τις συγκοινωνίες γιατί έμενε μακριά»(στο Πειραιά!!).

Στις 11 Ιουλίου μου ζήτησε, σε τηλεφωνική συνομιλία, να φύγει την επομένη 2 ώρες νωρίτερα. Της είπα ότι δεν έχω αντίρρηση, μπορούσε να έρθει στις 9 το πρωί αντί για τις 11 και να φύγει στις 5. Αρνήθηκε κατηγορηματικά(που να ξυπνάς χαράματα) και επέμεινε να συμπληρώσει τις 2 ώρες άλλες μέρες ,μένοντας από μισή ώρα για 4 απογεύματα κλπ. Όταν της είπα ότι έπρεπε ή να δεχθεί τη πρόταση μου ή να έρθει κανονικά στην ώρα της, μου έκλεισε το τηλέφωνο. Πήγα αμέσως στο γραφείο και της ζήτησα να συζητήσουμε , αλλά μου είπε ότι δεν είχε χρόνο κι έφυγε.

Έτσι ακριβώς προκάλεσε την απόλυση της, και αφού πήρε τα 3,5 χιλιάρικα αποζημίωση, πράγμα που ήταν ο σκοπός της, στη συνέχεια αποφάσισε να εκδικηθεί με ένα κείμενο, αποθέωση κακοήθειας και αναξιοπρέπειας.  Φτύνοντας  όμως εκεί που έτρωγες και όπου σου φέρθηκαν τόσο καλά , δεν κάνεις τίποτα άλλο παρά να δείχνεις τον πραγματικό σου χαρακτήρα.

Δεν θα είχε νόημα να ασχοληθεί κανείς με τη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι άλλωστε στην απόλυτη δικαιοδοσία μιας επιχείρησης να απολύσει μια υπάλληλο που δεν κάνει καλά τη δουλειά της και συμπεριφέρεται με αυτό το τρόπο. Όμως στην  επιστολή που έστειλε στο διαδίκτυο, θίγει, παρά τη θέληση της, κάποια γενικότερα θέματα για την δημοσιογραφία.που αξίζουν προσοχής.

Οπως τόνισα και προηγουμένως, όλοι οι δημοσιογράφοι του TVXS είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ. Ας υποθέσουμε όμως ότι  σε κάποιο άλλο «μαγαζί», δεν είναι.  Από που κι ως που  ένα μέσο ενημέρωσης κρίνεται αν είναι « προοδευτικό και εναλλακτικό» ,όπως γράφει η επιστολή, από το αν είναι οι εργαζόμενοι του ασφαλισμένοι στο ΤΕΒΕ , το ΙΚΑ ή την Interamerican; Από πότε το ΙΚΑ έχει γίνει η λυδία λίθος της προοδευτικότητας;

Ξεκίνησα να δημοσιογραφώ την δεκαετία του 80 στο ΑΝΤΙ, κατά γενική ομολογία ένα από τα πιο προοδευτικά περιοδικά της εποχής, αλλά ούτε είχα ασφάλιση τα πρώτα χρόνια ούτε ποτέ μου πέρασε από το μυαλό να το βάλω στη ζυγαριά , σαν δημόσιος υπάλληλος.

Δουλεύαμε μια μικρή αποφασισμένη ομάδα και 20 ώρες την ημέρα αν χρειαζόταν, με ελάχιστη αμοιβή,  χωρίς να μας το επιβάλλει «η εργοδοσία», ο αξέχαστος Χρήστος Παπουτσάκης που ξενυχτούσε μαζί μας. Επειδή πιστεύαμε σε αυτό που κάναμε και μας άρεσε  που το κάναμε. Και καταφέρνοντας να αναδείξουμε το ΑΝΤΙ στη πιο έγκριτη πολιτική επιθεώρηση της αριστεράς και της χώρας, ανεβάζοντας τις πωλήσεις του, εξασφαλίσαμε καλύτερες αμοιβές και ασφάλιση.

Η θεωρία του «μαγαζιού» είναι  στη πραγματικότητα η πιο χυδαία εκδοχή της  συντεχνιακής νοοτροπίας της ΕΣΗΕΑ, που έχει  άλλωστε οδηγήσει την ελληνική δημοσιογραφία στο σημερινό της επίπεδο.  Η ΕΣΗΕΑ είναι η μοναδική ένωση στον κόσμο που ποτέ δεν έχει κάνει ΟΥΤΕ ΜΙΣΗ απεργία για την ελευθερία της έκφρασης ή εναντίον της λογοκρισίας και εκατοντάδες για το μεροκάματο, με αποτέλεσμα το τελευταίο να μειώνεται συνεχώς: ακριβώς γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι μεροκάματο σε μαγαζί. Είναι επάγγελμα αλλά και κοινωνικό λειτούργημα.  Και μόνο  όταν οι Έλληνες δημοσιογράφοι επιτέλους τιμήσουν το λειτούργημα τους , με τίμια, αξιόπιστη και ανεξάρτητη από κέντρα εξουσίας ενημέρωση, θα βελτιώσουν και την επαγγελματική τους θέση.  Να δούμε πόσα «μαγαζιά» θα κλείσουν ακόμα, μέχρι να το καταλάβουν.

Στέλιος Κούλογλου.

 

Απάντηση από το άτομο που διαχειρίζεται θερινούς μήνες το μπλογκ της «διακλαδικής πρωτοβουλίας«:  Χωρίς να θέλουμε να ανοίξουμε διάλογο με τον κ. Κούλογλου, δημοσιεύουμε την επιστολή του εφόσον το ζήτησε στέλνοντάς την στο μειλ της διακλαδικής πρωτοβουλίας. Από τα λεγόμενά του, πέρα από τους μειωτικούς χαρακτηρισμούς για την μέχρι πρόσφατα εργαζόμενη στο πόρταλ του (την κατηγορεί μεταξύ άλλων για ανικανότητα, ψεύδος, αναξιοπρέπεια και κακοήθεια)  ξεχωρίζουμε τη φράση «Η θεωρία του μαγαζιού είναι η πιο χυδαία εκδοχή της συντεχνιακής νοοτροπίας της ΕΣΗΕΑ που έχει οδηγήσει την ελληνική δημοσιογραφία στο σημερινό της επίπεδο»

Δε θα διαφωνήσουμε ότι η ΕΣΗΕΑ έχει συντεχνιακή νοοτροπία, γι’αυτό άλλωστε και αφήνει όλους τους εργαζόμενους σε πόρταλ όπως και πολλούς άλλους δημοσιογράφους-μή μέλη της στη μαύρη τους τη μοίρα (ανασφάλιστους, μπλοκάκια, «μαθητευόμενους» ως και «συμβούλους» με μισθό συμφοράς). Θα διαφωνήσουμε όμως με το ότι φταίει για όλα η ΕΣΗΕΑ, όσο άθλια και να είναι. Δηλαδή δεν είναι «μαγαζιά» οι επιχειρήσεις στα ΜΜΕ; Τι είναι κοινωφελή ιδρύματα; Μακάρι να ήταν λειτούργημα η δημοσιογραφία, όπως και η εκπαίδευση, η υγεία, οι συγκοινωνίες. Δυστυχώς όμως στον καπιταλισμό – ναι εκεί ζούμε και δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς σε αυτό  –   η δημοσιογραφία  είναι επάγγελμα και η ενημέρωση εμπόρευμα, ενίοτε επικερδές ενίοτε ζημιογόνο όταν δεν ανταλάσσεται επαρκώς  με άλλες «δωσοληψίες» (βλ. διαφημίσεις, εργολαβίες, καράβια, δρόμοι, νόμοι, διαπλοκή, εξουσία).

Ναι, το πού ασφαλίζει ο εργοδότης όσους απασοχολούνται σε αυτόν είναι κριτήριο, όχι προοδευτικότητας αλλά κατά πόσο τηρεί την ούτως ή άλλως ξεχειλωμένη και ανεπαρκή εργατική νομοθεσία. Το να πληρώνεις ΤΕΒΕ ενώ εργάζεσαι σε έναν μόνο εργοδότη, μπορεί να είναι «νόμιμο» αλλά το πόσο ηθικό είναι ας το κρίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που εξαναγκάζονται σε χαράτσια και ολοένα αυξανόμενες εισφορές από την τσέπη τους για μισθούς που δεν εξασφαλίζουν ούτε καν το προς το ζην. Ας κρίνουν επίσης οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πόσο ηθικό είναι, και πόσο συνάδει με την έννοια του «λειτουργήματος»  ο κατ’ευφημισμό εθελοντισμός – για την ψυχή του μαγαζιού, η απλήρωτη εργασία, η μαθητεία και άλλα πολλά. Ολα αυτά δεν τα απευθύνουμε στο συγκεκριμένο πόρταλ (tvxs) αλλά στην πλειονότητα των «μαγαζιών» που λειτουργούν στον ηλεκτρονικό και έντυπο χώρο των ΜΜΕ.

Και όσο αυτά τα  «μαγαζιά πληροφορίας» λειτουργούν με κριτήρια κέρδους, υλικού ή πολιτικού, για τους ιδιοκτήτες τους και εκμετάλλευσης για τους εργαζόμενους – ναι η εργασία στον καπιταλισμό είναι εκμετάλλευση όσο «προοδευτικό» και να είναι το «αφεντικό» –  έτσι θα εξακολουθήσουμε να τα αποκαλούμε. Ανεξάρτητα αν τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ είναι κερδοφόρα ή όχι – και πολλά από αυτά ήδη είναι,  άλλα φιλοδοξούν να γίνουν στο μέλλον, ενώ κάποια τρίτα διατηρούνται για εξωδημοσιογραφικούς σκοπούς –  είναι επιχειρήσεις άρα μαγαζιά. Και αυτό δεν το λέει καμία ΕΣΗΕΑ, αλλά η πραγματικότητα.

 

Ελευθεροτυπία: Aπέναντι στο «Σοκ και Δέος» η διακλαδική ενότητα των εργαζομένων

In Αναδημοσίευση,ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ on Αύγουστος 4, 2011 at 1:05 πμ

Μαζική συμμετοχή είχε, παρά τις καλοκαιρινές άδειες,  η γενική συνέλευση των απλήρωτων εργαζομένων στην Ελευθεροτυπία. Η ενημέρωση από τον οικονομικό διευθυντή Α. Πολυκανδριώτη ήταν κομψά ωμή, και εσκεμμένα αόριστη: «Χωρίς λεφτά δεν συζητάμε τίποτα, και λεφτά δεν υπάρχουν. Οταν και αν δωθεί δάνειο, θα πληρωθούν πρώτα «τρέχουσες δαπάνες» και αν υπάρξουν έσοδα  θα δωθεί κάτι στους εργαζόμενους, αφού προχωρήσει  το μπίζνες πλαν αναδιάρθρωσης-περικοπών». Συμπέρασμα, «Ζήσε μαύρε μου, να φας έναντι…»

Οι 870 εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος, για τους οποίους  ο νεοπροσληφθείς γκόλντεν-μπόι είπε ανερυθρίαστα ότι «είμαστε στην ίδια βάρκα»,  μετράνε λιγότερο από το ρεύμα, το χαρτί και το γκάζι , και προφανώς ακόμα λιγότερο από τα συσσωρευμένα κεφάλαια  των παχυλά αμοιβόμενων επί δεκαετίες μετόχων. Μόνη απάντηση στο «Σοκ και Δέος» που εξαπολύει η εργοδοσία μέσω του πληρωμένου εκτελεστή-εκκαθαριστή, η διακλαδική ενότητα των εργαζομένων, με μία δημοκρατικά εκλεγμένη επιτροπή, εκπροσώπων όλων των ειδικοτήτων, που θα λογοδοτεί σε τακτικές γενικές συνελεύσεις, απαιτώντας να εξοφληθούν άμεσα όλα τα δεδουλευμένα και να έρθουν όλα τα οικονομικά στοιχεία στο φως.

Ακολουθεί η αναδημοσίευση από το μπλογκ των financial crimes: http://financialcrimesnews.blogspot.com/:

Γενική συνέλευση όλων των εργαζομένων πραγματοποιήθηκε στην Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ(Ελευθεροτυπία). Στη γενική συνέλευση μίλησε ο Οικονομικός διευθυντής της επιχείρησης κ. Πολυκανδριώτης. Ο κ. Πολυκανδριώτης επιβεβαίωσε το ότι δεν έχει κλείσει συμφωνία για δάνειο με τις τράπεζες, εκφράζοντας την ελπίδα ότι θα υπάρξει απάντηση μέσα στον Αύγουστο.

Αρνήθηκε να απαντήσει στις επίπονες ερωτήσεις των εργαζομένων για το τι σημαίνει η όποια λήψη δανείου, για το αν δηλαδή θα υπάρξουν μαζικές απολύσεις, ενώ αρνήθηκε ακόμη και να δεσμευτεί για το πότε οι εργαζόμενοι θα πληρωθούν. Είπε μάλιστα ότι ακόμη και αν τελικά ληφθεί το όποιο δάνειο, δεν είναι βέβαιο ότι οι εργαζόμενοι θα πληρωθούν άμεσα(!), καθώς υπάρχουν άλλες λειτουργικές προτεραιότητες(φως, νερό, τηλέφωνο).
Σε ερωτήσεις τι θα γίνει αν δεν ληφθεί το δάνειο, ότι «τότε θα συζητάμε για άλλου είδους γενική συνέλευση», αφήνοντας να νοηθεί έμμεσα ότι είναι πλέον ανοικτό το θέμα βιωσιμότητας της εφημερίδας.
Υπενθυμίζεται ότι οι εργαζόμενοι στην Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ δεν πληρώθηκαν στο τέλος του μήνα Ιουλίου, ενώ και το επίδομα αδείας δίνεται κουτσουρεμένο και με καθυστέρηση.
Στη γενική συνέλευση παρενέβη και η διευθύντρια σύνταξης της εφημερίδας Κύρα Αδάμ, η οποία υποσχέθηκε ότι οι όποιος περικοπές θα αφορούν το ευρύτερο λειτουργικό κόστος και όχι μόνο το μισθολογικό, χωρίς όμως και αυτή να είναι σε θέση να διαβεβαιώσει τους εργαζόμενους για το πότε θα πληρωθούν ή αν θα ληφθεί το όποιο δάνειο και με ποιους όρους.
Οι εργαζόμενοι ζήτησαν να δεσμευτεί η επιχείρηση για το πότε θα πληρωθούν, ζητώντας με ψήφισμα χρονοδιάγραμμα και εξέλεξαν επιτροπή από διάφορες ειδικότητες(συντάκτες, διοικητικοί, τεχνικοί) που μαζί με τους νόμιμους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους θα ζητήσουν να ενημερωθούν για την πλήρη οικονομική κατάσταση της επιχείρησης(μισθολόγια, αμοιβές πάνω από τις γενικές συλλογικές συμβάσεις, αμοιβές στελεχών και μετόχων άλλα έξοδα κλπ) με στόχο να έχουν άμεσα λόγο στο όποιο σχέδιο αναδιάρθρωσης της επιχείρησης. Ζητήθηκε επίσης να πληρωθούν κατά προτεραιότητα οι εργαζόμενοι που έχουν μεγαλύτερες ανάγκες.
Υπήρξαν επίσης προτροπές προς τους μετόχους της επιχείρησης να συνεισφέρουν οικονομικά από την ατομική τους περιουσία, υπενθυμίζοντας ότι όχι μόνο δεν μοιράστηκαν οι εργαζόμενοι τα κέρδη την εποχή των παχιών αγελάδων και έβαλαν πλάτη πολλές φορές χωρίς να υπολογίζουν το πρόσθετο οικονομικό κόστος(περιορισμός κυριακάτικων αμοιβών και επιμισθίων για πρόσθετη αρθρογραφία ή ρεπορτάζ) αλλά έχουν αναγκαστεί ήδη και τρώνε από τα «έτοιμα» χωρίς να ξέρουν καν αν θα πληρωθούν ποτέ ή η επιχείρηση θα κατεβάσει ρολά…

Απόφαση – σταθμός για τους 130 εργαζομένους της «Απογευματινής» – Το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση πτώχευσης

In Απογευματινή,Αναδημοσίευση on Αύγουστος 4, 2011 at 12:29 πμ

«Οταν έχεις το δικιο με το μέρος σου, κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος»

αναδημοσιεύουμε από το site  των 130 απλήρωτων εργαζομένων στην Απογευματινή: http://freeapog.blogspot.com/2011/08/130.html
Απορρίφθηκε από το δικαστήριο η αίτηση πτώχευσης που είχε υποβάλλει, στις 2 Νοεμβρίου του 2010, η πλευρά Κ.Ι.Σαραντόπουλου εκ μέρους της εταιρείας «Εκδόσεις Απογευματινή Α.Ε.» για την «Απογευματινή». Το δικαστήριο απέδωσε Δικαιοσύνη καθώς δέχθηκε τις κύριες παρεμβάσεις των 130 εργαζομένων, όπως και των Σωματείων (ΕΣΗΕΑ, ΕΠΗΕΑ, ΕΤΗΠΤΑ) που αποδείκνυαν, με στοιχεία και μαρτυρικές καταθέσεις, ότι με την αίτηση πτώχευσης η «Εκδόσεις Απογευματινή Α.Ε.» αποσκοπούσε στην οικονομική και ηθική μας εξόντωση, προκειμένου να αποχωρήσουμε οικειοθελώς και να παραιτηθούμε από τον αγώνα μας για την καταβολή των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων που δικαιούμαστε.
Η Νίκη αυτή, ύστερα από μήνες αγώνα – εντός και εκτός δικαστηρίων –  μας γεμίζει με ελπίδα πως, επιτέλους, ολοκληρώνεται, με θετική έκβαση, αυτή η περιπέτεια.  
Παράλληλα όμως, έρχεται να θυμίσει σε όλο τον κλάδο των Μέσων Ενημέρωσης και τους απανταχού εργαζόμενους που δοκιμάζονται από τα βάναυσα «πειράματα» των εργοδοτών πως όταν έχεις το δίκαιο με το μέρος σου, κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος. 
Σήμερα, 3 Αυγούστου του 2011, το δικαστήριο αρνήθηκε να «ευλογήσει» και να μετατρέψει σε δεδικασμένο την απόπειρα μιας εταιρείας να διαλύσει τους ανθρώπους που την έχτισαν και επί χρόνια τη λειτουργούσαν. Θα επανέλθουμε με περισσότερες λεπτομέρειες για το σκεπτικό της απόφασης του δικαστηρίου.

 

Εργαζόμενοι στην «Απογευματινή»

 

«Εναλλακτικά» αφεντικά, μέρος 3ο: Eπιστολή απολυμένης από το ΤVXS.gr

In Αναδημοσίευση,portals on Αύγουστος 1, 2011 at 9:53 πμ

Αναδημοσιεύουμε από το site των Financial Crimes την επιστολή της Αμαλίας Αλτίνου, εργαζόμενης που απολύθηκε πρόσφατα από το portal tvxs.gr του Σ. Κούλογλου. Τα αριστερά αφεντικά με τις δεξιές τσέπες αφθονούν στο χώρο των «εναλλακτικών», προοδευτικών και λοιπών αριστερό-ό,τι να’ναι media και new media. Το ερώτημα άλλη μια φορά είναι εμείς τι κάνουμε; (που δουλεύουμε σε αυτούς, απολυόμαστε από αυτούς, παράγουμε υπεραξία γι’αυτούς, γινόμαστε το άλλοθί  τους).

Πηγή: http://financialcrimesnews.blogspot.com/2011/07/tvxsgr.html
 
 
 Διαβάστε και τις πολύ ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις της  Ανοιχτής Συνέλευσης  εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών στα ΜΜΕ στο μπλογκ:  http://katalipsiesiea.blogspot.com/2011/07/blog-post_31.html

                                             Το εργασιακό καθεστώς και η απόλυσή μου από το tvxs.gr

Ο χώρος των ιντερνετικών ΜΜΕ είναι γεμάτος από παραδείγματα μαύρης, ανασφάλιστης, κακοπληρωμένης εργασίας για την πλειοψηφία των εργαζομένων που δουλεύουν σε αυτά. Εργαζομένων κατά κύριο λόγο νεαρής ηλικίας, ώστε να μη γνωρίζουν και πολλά περί εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και να έχουν το περιθώριο να «αντέχουν» σε δύσκολες εργασιακές συνθήκες.Ένας τέτοιος χώρος είναι και το tvxs.gr στο οποίο εργαζόμουν μέχρι πρόσφατα, μέχρι την απόλυσή μου στις 11 Ιουλίου 2011. Οι εργασιακές συνθήκες στο συγκεκριμένο μαγαζί δε διαφέρουν στην πραγματικότητα από εκείνες στα υπόλοιπα ιντερνετικά μέσα, που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η εργοδοσία έχει μετατρέψει την κρίση σε… «ευκαιρία» και συμπιέζει όσο μπορεί τα εργασιακά δικαιώματα. Το αποτέλεσμα είναι ο συνθήκες, κάτω από τις οποίες αναγκάζονται να δουλεύουν οι – κατά κύριο λόγο – νέοι εργαζόμενοι, να δυσχεραίνουν ολοένα και περισσότερο, ιδιαίτερα μπροστά στην ανυπαρξία της ΕΣΗΕΑ που κρατάει εκτός σωματείου όλο αυτό το εργατικό δυναμικό, αφήνοντάς το ακάλυπτο μπροστά στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Έτσι λοιπόν, ακόμα και σ’ ένα μέσο που προβάλλεται ως «προοδευτικό» και «εναλλακτικό», η πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει με ελλιπή ή και ανύπαρκτη ασφαλιστική κάλυψη, ή με μπλοκάκι (ως εκ τούτου η πλειοψηφία παίρνει 12 κι όχι 14 μισθούς το έτος) και με χαμηλούς μισθούς που κυμαίνονται από 400 ως 900 περίπου ευρώ. Οι αργίες και τα Σαββατοκύριακα δεν αμείβονται επιπλέον, όπως προβλέπεται από το νόμο, αλλά ανταλλάσσονται με ρεπό, ενώ όσοι συνάδελφοι, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αποχωρούν είτε «οικειοθελώς» είτε γιατί απολύονται (και έχουν υπάρξει απολύσεις και πριν τη δική μου), δεν αντικαθίστανται με αποτέλεσμα την εντατικοποίηση της εργασίας εκείνων που μένουν πίσω.

Κι επειδή ανάμεσα στους τυφλούς ο μονόφθαλμος βασιλεύει, η δική μου περίπτωση θεωρούνταν από την εργοδοσία, μάλλον «προνομιούχα». Όπως άλλωστε μου είχε πει ο ίδιος ο κ. Κούλογλου, ήταν τυπικός απέναντί μου σχετικά με τις υποχρεώσεις του ως εργοδότης, και ως εκ τούτου διεκδικούσε τα τυπικά και από εμένα (π.χ. να φέρνω χαρτί γιατρού σε περίπτωση ασθένειας κ.α.).

Τα τυπικά:

Ο μισθός μου ήταν 715 ευρώ για την πενθήμερη 8ωρη εργασία μου ως υπάλληλος γραφείου (με ολίγη από δημοσιογραφία όταν είχα χρόνο) και ασφάλιση στο ΙΚΑ. Τώρα το πως τα 715 ευρώ θεωρούνταν τυπικά από τον άνθρωπο που «ανέδειξε» τη γενιά των 700 ευρώ μέσω σχετικής εκπομπής του στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα… δεν μπορώ να γνωρίζω. Πέρα όμως από την πενθήμερη εργασία, από τον Οκτώβριο του 2010 μέχρι και τον Ιούνιο του 2011 εργαζόμουν και τα Σάββατα, κρατώντας τη δημοσιογραφική βάρδια, με ελάχιστη αμοιβή και χωρίς ασφαλιστική κάλυψη. Μέχρι και «εξυπηρέτηση» την αποκάλεσε ο κ. Κούλογλου μιας και έτσι ικανοποιούταν η όντως εκφρασμένη από καιρό επιθυμία μου να ασχοληθώ περισσότερο με το δημοσιογραφικό κομμάτι του tvxs.gr. Για να μη συζητήσω βέβαια για τους μήνες που εργαζόμουν χωρίς ασφάλιση, πριν την επίσημη πρόσληψή μου και αμισθί για κάμποσους μήνες μέσω του δημοφιλούς πλέον θεσμού της«μαθητείας». 

Οι προαναφερθείσες συνθήκες εργασίας είχαν ως αποτέλεσμα η εργασία μου στο tvxs να είναι ολοένα και πιο ανυπόφορη. Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα που διεκδικούσα να μου αναγνωριστεί το πτυχίο αλλά και να υπολογιστεί στις μέρες άδειας που δικαιούμουν όλο το έτος και όχι μόνο οι μήνες από την επίσημη πρόσληψή μου. Από τη στιγμή μάλιστα που είχα προσκομίσει το πτυχίο μου στην εργοδοσία, όπως άλλωστε μου είχε ζητηθεί, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η επιχείρηση από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ. Μη αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, με τις δεδομένες εργασιακές συνθήκες, ήρθε και η τελική ρήξη με την εργοδοσία (με αφορμή έντονη «διαφωνία» για το πότε θα αναπλήρωνα 2 ώρες που χρωστούσα στο μαγαζί) που οδήγησε και στην απόλυσή μου.

Η περίπτωση του συγκεκριμένου μαγαζιού δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας όσον αφορά στις εργασιακές συνθήκες και στην καταστρατήγηση στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων στα ινετρνετικά ΜΜΕ. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κρίσιμη για τον κόσμο της εργασίας συνολικά, που δέχεται τη λυσαλέα επίθεση της κυβέρνησης και των εργοδοτών στο πλαίσιο του Μνημονίου και της κρίσης. Μια κρίση την οποία έχουν μετατρέψει σε «ευκαιρία» προκειμένου να διαλύσουν τις συλλογικές συμβάσεις (δεν αναφέρομαι φυσικά στα ιντερνετικά μαγαζιά που η συλλογική σύμβαση είναι άγνωστη λέξη) και όποιες κατακτήσεις είχαν κερδίσει οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια.

Και η ΕΣΗΕΑ όχι μόνο κοιμάται, αλλά αφήνει σκοπίμως (;) ακάλυπτους όλους αυτούς τους εργαζόμενους στα ιντερνετικά ΜΜΕ, μη αναγνωρίζοντάς τους ως συναδέλφους. Και μάλλον για να μη νιώθουν… «μειονεκτικά» απέναντι στους υπόλοιπους συναδέλφους, η πλειοψηφία των μελών του ΔΣ έχει φαίνεται αποφασίσει να δείξει την ίδια αδιαφορία μπροστά στις απολύσεις, μειώσεις μισθών κτλ, των εργαζομένων στα υπόλοιπα μέσα, με την αδράνεια που έχει επιδείξει χωρίς να προχωρά σε απεργιακές κινητοποιήσεις (με το πρόσχημα της μη συγκρότησης προεδρείου) και «αποχαιρετώντας» μας για το καλοκαίρι, παρά το γεγονός ότι η εργοδοσία στα ΜΜΕ συνεχίζει τις επιθέσεις τεχνιέντως εν μέσω καλοκαιριού.

Με τις δεδομένες εργασιακές συνθήκες στον χώρο συνολικά των ΜΜΕ, αλλά και ειδικότερα στα ιντερνετικά μαγαζιά, η αναγκαιότητα να ανοίξουν τα σωματεία για τον κόσμο που εργάζεται σε αυτά είναι πιο επιτακτική από ποτέ, ώστε να σταματήσουν να μένουν ακάλυπτοι οι εργαζόμενοι μπροστά στις «ορέξεις» των εργοδοτών.

Αμαλία Αλτίνου,

πρώην εργαζόμενη στο tvxs.gr – μέλος των Financial Crimes

Tα «Μπλοκάκια» της Οργής: Αρνούμαστε να γίνουμε το δεκανίκι κράτους και εργοδοτών

In Αναδημοσίευση on Ιουλίου 30, 2011 at 1:02 πμ

Στην Ελλάδα του 2011, ποιοι δουλεύουν με «μπλοκάκι»;

Συμβασιούχοι του Δημοσίου (από διοικητικό προσωπικό μέχρι καθαρίστριες), κάθε λογής «κρυφοί» μισθωτοί (υπάλληλοι τεχνικών και δικηγορικών γραφείων, δημοσιογράφοι, καθηγητές, εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία κ.α.) και αυτοαπασχολούμενοι (γραφίστες, μεταφραστές και επιμελητές, καλλιτέχνες κ.α.)…

Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, τσουβαλιαζόμαστε εδώ και χρόνια από το κράτος μαζί με εργοδότες, επιχειρηματίες και εμπόρους, στην κατηγορία του «ελεύθερου επαγγελματία». Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι με «μπλοκάκι», πληρώνουμε εδώ και χρόνια μόνοι μας την ασφάλιση και την περίθαλψή μας, επιβαρυνόμαστε με κάθε είδους παρακρατήσεις και προκαταβολές φόρων (είτε έχουμε στ’ αλήθεια δουλειά είτε όχι, είτε μας πληρώνουν είτε μας «φεσώνουν»), δεν δικαιούμαστε ταμείο ανεργίας παρόλο που πολλοί από εμάς είναι άνεργοι για μεγάλα διαστήματα. Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, υποχρεούμαστε τώρα να πληρώσουμε και το χαράτσι των € 300, 400, 500… ως «ελεύθεροι επαγγελματίες», υποχρεούμαστε να υπαχθούμε σε απανωτές «περαιώσεις», βλέπουμε τις ασφαλιστικές μας εισφορές όχι μόνο να αυξάνονται, αλλά πλέον να μην εκπίπτουν καν από το φορολογητέο μας εισόδημα.

Στην Ελλάδα του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, όπου οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι χάνουν έναν-έναν τους μισθούς και τις συντάξεις τους, όπου η ανεργία εκτοξεύεται στα ύψη και οι άνεργοι στερούνται ακόμα και τα επιδόματά τους, όπου τόσοι εργαζόμενοι απολύονται, οδηγούνται σε επίσχεση εργασίας ή απλώς ζουν με «έναντι», όπου καθετί δημόσιο (από την παιδεία και την υγεία μέχρι τις παραλίες) «ιδιωτικοποιείται» με συνοπτικές διαδικασίες, όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι με «μπλοκάκι», ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ.

Αποφασίσαμε να οργανώσουμε συλλογικά τις αντιστάσεις μας. Αποφασίσαμε να βγούμε από την αδράνεια και την απομόνωση, να συσπειρωθούμε και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Καλούμε σωματεία, συλλογικότητες, μεμονωμένους συναδέλφους και κάθε ενδιαφερόμενο να δημιουργήσουμε από κοινού μια μόνιμη ανοιχτή συνέλευση εργαζομένων με «μπλοκάκι», με προοπτική την οργάνωση της αντίστασής μας και τον συντονισμό των δράσεών μας.

ΑΣ ΤΟΥΣ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!

Για επικοινωνία: blokakia11@gmail.com Facebook: http://www.facebook.com/pages/Πρωτοβουλία-Εργαζομένων-με-Μπλοκάκι

Πρωτοβουλία εργαζομένων με «μπλοκάκι»

Eπιστολή από τους 2 απολυμένους στην SportDay

In Αναδημοσίευση on Ιουλίου 26, 2011 at 12:45 μμ

Δήμας: Αριστερό αφεντικό, φασιστικότερο του χειρότερου φασίστα

Λέγομαι Κώστας Σαλάπας και είμαι διορθωτής. Δεν είμαι ούτε δεξιός, ούτε αριστερός, ούτε κεντρώος, ούτε τίποτα. Δεν θέλω να ανήκω πουθενά πολιτικά. Προτιμώ να δηλώνω απλώς σκεπτόμενος. Δεν ξέρω αν έχω πολύ μυαλό ή λίγο, αυτό δεν θα το κρίνω εγώ, αλλά ξέρω ότι όσο έχω, το βάζω και δουλεύει το ρημάδι. Και αυτό το πράγμα, ρε γαμώτο, με πόνο το λέω, μια ζωή μού δημιουργεί προβλήματα. Επίσης, έχω χοντρό πρόβλημα με την αδικία. Δεν μπορώ να την αντέξω. Από μικρό παιδί είχα θέμα με αυτό. Δεν χρειάζεται να είσαι αριστερός για να μην αντέχεις την αδικία, ούτε είναι στάνταρ ότι αν είσαι δεξιός ή οτιδήποτε άλλο θα είσαι στη θέση αυτού που αδικεί. Ετσι, λοιπόν, όταν ο Γιώργος Δήμας, οικονομικός διευθυντής της «SportDay», μας κάλεσε όλους τους εργαζόμενους της εφημερίδας και μας είπε «ή υπογράφετε μείωση κατά 25% στον μισθό σας ή απολύεστε», ένιωσα ότι αδικούμαι κατάφωρα, ότι τόσα χρόνια δουλειάς και εργασιακών κατακτήσεων πάνε στον βρόντο, ότι βιάζεται η προσωπικότητά μου, ότι αν δεχόμουν δεν θα μπορούσα να ξαναμπώ στη δουλειά μου με το κεφάλι ψηλά. Οτι θα έχανα την αξιοπρέπειά μου ως άτομο. Και όταν έγινε η ψηφοφορία μεταξύ των εργαζομένων και από τα 50 άτομα που ψηφίσαμε οι 43 είπαν «όχι», οι 6 είπαν «ναι» και 1 έριξε άκυρο (παρένθεση: για να ρίξεις άκυρο σε τέτοια ψηφοφορία πρέπει να είσαι πιο γραφικός κι από γάιδαρο σε καρτ ποστάλ νησιού των Κυκλάδων), χάρηκα πολύ. Είπα ότι «ναι, ρε φίλε, υπάρχει φιλότιμο σε αυτόν τον κόσμο, θα πολεμήσουμε, δεν θα πέσουμε έτσι αμαχητί».

Πού να ’ξερα… Πού να ’ξερα ότι κάποιοι «συνάδελφοί» μου από την επόμενη μέρα κιόλας θα ανέβαιναν ένας ένας να υπογράψουν, κρυφά από τους άλλους, για να σώσουν τη θεσούλα τους. Πού να ’ξερα ότι κανένας δεν θα καταλάβαινε πως υπογράφοντας τη μείωση καταπατάς τις συλλογικές συμβάσεις και αυτόματα τα δικαιώματά σου ως εργαζομένου, πράγματα για τα οποία κάποιοι, κάποτε, έχυσαν αίμα για να τα έχουμε (είχαμε…) εμείς σήμερα. Πού να ’ξερα ότι κανένας δεν θα καταλάβαινε πως αν λέγαμε όλοι «όχι», δεν θα μπορούσαν να μας κάνουν τίποτα. Τι διάολο, ρε φίλε, θα απέλυε όλη την εφημερίδα; Και μετά τι; Θα την έβγαζε μόνος του;

Δυστυχώς, όλοι οι «συνάδελφοί» μου είναι το ίδιο ένοχοι για την απόλυση τη δική μου και της κοπέλας μου, της Αρετής Μαυρομμάτη, όσο και ο Γιώργος ο Δήμας. Δυο απολυμένοι μέσα σ’ ένα σπίτι δεν είναι και λίγοι, τι λέτε κι εσείς «συνάδελφοι»; Πού να ’ξερα ότι κάποιοι, όπως ο προϊστάμενος του ατελιέ, Ορέστης Κούλπας, θα εκτελούσαν διατεταγμένη υπηρεσία και θα έψηναν με βδελυρά λόγια τον κόσμο, φοβίζοντάς τον, να υπογράψει. Και θα τα κατάφερναν κιόλας… Πού να ’ξερα ότι κάποιοι άλλοι, όπως ο Δημήτρης ο Μπαλής, θα έβγαιναν σε συνέλευση των εργαζομένων και θα έλεγαν ότι είναι άδικο αυτός να παίρνει λιγότερα και εμείς να συνεχίζουμε να δουλεύουμε με τα ίδια που παίρναμε και πριν. Οπως και ότι ο Διονύσης ο Ελευθεράτος αρνήθηκε «λόγω πολιτικών πεποιθήσεων». Πιο σιχαμένη και κατάπτυστη δήλωση δύσκολο το βλέπω να ξανακούω. Πού να ’ξερα ότι ο εκπρόσωπος της ΕΣΗΕΑ, Μανώλης Παναγιωτόπουλος, όταν έκανα σε μια συνέλευση την πρόταση να συστήσουμε μια επιτροπή που θα ανέβει στον Δήμα και θα του πει ότι δεν ανεβαίνει κανένας μόνος του να υπογράψει, θα μου απαντούσε ότι «ρε Κώστα, αφού δεν υπάρχει ελπίδα, θα μας καλέσει έναν έναν και κο κο κο κο κο κο κο κο κο κο κο κο». Τώρα, αν αυτή είναι στάση εκπροσώπου, εγώ είμαι ακροβάτης στο τσίρκο του Πεκίνου και κάνω ζογκλεριλίκια με δέκα σερβίτσα για σούπα και τα μαχαιροπίρουνα παρέα. Πού να ’ξερα ότι ούτε καν η ΕΣΗΕΑ δεν θα ήταν ικανή να κάνει κάτι για μας, γιατί δεν μπορεί να βγάλει πρόεδρο λόγω του ότι το συμβούλιό της αποτελείται από έντεκα κοκόρια που κάνουν σε κάθε συνέλευση κόντρα ποιος την έχει μεγαλύτερη αντί να δουλεύουν για να μας προστατέψουν. Και δεν φταίει μόνο ο Τσαλαπάτης, κύριοι. Μπορεί να είναι ο χειρότερος, αλλά το γιαούρτι (ή το ξύλο, ποτέ δεν ξέρεις…) θα το φάτε όλοι μαζί στα μούτρα κάποια μέρα. Γιατί δεν τα ’ξερα όλα αυτά; Τελικά δεν έχω και πολύ μυαλό… Ή μάλλον είμαι ρομαντικός, δεν ξέρω. Τουλάχιστον δεν είμαι τόσο ρομαντικός ώστε να πιστεύω ότι θα ξαναβρώ δουλειά στον Τύπο. Ποιος ξέρει, μπορεί να διαπρέψω ως μπάρμαν. Ή ως μουσικός, που είναι και η άλλη δουλειά μου. Και δεν είμαι και τόσο ρομαντικός ώστε να μην καταλαβαίνω ότι ακόμα κι αν δηλώνεις αριστερός, όπως ο «κύριος» Δήμας, μπορείς να φέρεσαι σαν τον χειρότερο φασίστα στους εργαζομένους σου. Τουλάχιστον ας είναι για μια φορά άνδρας στη ζωή του και ας έχει το θάρρος τον επόμενο που θα απολύσει να τον κοιτάξει στα μάτια, όπως του έγραψα και στο μήνυμα που του έστειλα. Και ας αφήσει και μουστάκι μισό δάχτυλο, να βάλει και δερμάτινη μπότα και να βολτάρει με βάδισμα της χήνας στους διαδρόμους της εφημερίδας. Οσο για σας, φίλοι μου, σας εύχομαι πρώτα απ’ όλα να είστε κι εσείς σκεπτόμενοι, είτε αριστεροί είστε είτε δεξιοί. Και θα τα πούμε σε κάνα μπαρ. Ή σε καμιά συναυλία…

Κώστας Σαλάπας (και Αρετή Μαυρομμάτη) Απολυμένοι διορθωτές «SportDay».

αναδημοσίευση από το μπλογκ http://financialcrimesnews.blogspot.com/ – oι επισημάνσεις δικές μας.

Ψηλά τις γροθιές αδέρφια

Γενική Συνέλευση Βήματος: Οχι στις περικοπές – Εκκληση στα σωματεία

In Αναδημοσίευση,ΔΟΛ on Ιουλίου 20, 2011 at 11:00 πμ

ΤΕΤΆΡΤΗ, 20 ΙΟΥΛΊΟΥ 2011

Θέσεις της Γενικής Συνέλευσης Βήματος, 19/7/2011

Από: Τάσο Αναστασιάδη, εκπρόσωπο Βήματος στο μεικτό της ΕΣΗΕΑ
Προς: Διοίκηση ΔΟΛ, ΕΣΗΕΑ
Κοιν/ση: Διεύθυνση εφημερίδας Το Βήμα, συνάδελφοι στο Βήμα, ΠΟΕΣΥ
Θέμα: Οι θέσεις της Γενικής μας Συνέλευσης
Ημερομηνία: 19/7/2011
Δια της παρούσης, διατυπώνω και σας υποβάλλω και γραπτώς τις βασικές απόψεις της Γενικής μας Συνέλευσης, σε σχέση με την ενημέρωση που μετέφερα από τη διοίκηση του οργανισμού.
*******
Οι εργαζόμενοι στο Βήμα επιβεβαιώνουν τα προηγούμενα ψηφίσματά τους και συγκεκριμένα:
· Θεωρούν ότι η σύμβαση εργασίας είναι ο τρόπος για να αντιμετωπιστούν τα όποια προβλήματα και τα θέματα που τίθενται στις σχέσεις μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων. Επομένως τίθενται κατά οποιασδήποτε προσπάθειας αλλοίωσης αυτού του χαρακτήρα, μέσα από «ατομικές» ή «επιχειρησιακές» διαπραγματεύσεις ή «προτάσεις».
· Θεωρούν ότι οι εργαζόμενοι έχουν ήδη πληρώσει με εξωφρενικούς τρόπους και θυσίες, τόσο σε ανθρώπους (απολύσεις), όσο και σε συρρίκνωση μισθών και εισοδημάτων και, τέλος, και σε επιδείνωση των συνθηκών εργασίας.
· Θεωρούν ακόμα ότι τα θέματα που αφορούν μια ολόκληρη επιχείρηση (και ίσως και έναν ολόκληρο κλάδο) δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν στο επίπεδο μόνο των συντακτών του Βήματος και ότι θα πρέπει να κοινοποιηθούν τουλάχιστον και στα άλλα τμήματα του ομίλου (άλλα έντυπα, διοικητικοί), όπως και στα άλλα σωματεία του τύπου.
· Ειδικότερα για την ΕΣΗΕΑ, τονίζουν τη μεγάλη ευθύνη που έχει το εκλεγμένο ΔΣ να συγκροτηθεί σε σώμα και να μας αντιπροσωπεύσει συλλογικά και, για αυτό, επαναλαμβάνουν την έκκληση για γρήγορες διαδικασίες συγκρότησης.

Εκ μέρους της Γενικής Συνέλευσης του Βήματος
Τάσος Αναστασιάδης
εκπρόσωπος Βήματος στο μεικτό της ΕΣΗΕΑ
19/7/2011