ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ

Archive for the ‘ΓΝΩΜΕΣ’ Category

Ανοιχτή επιστολή στον Ηλία Μόσιαλο

In ΓΝΩΜΕΣ on Σεπτεμβρίου 5, 2011 at 5:52 μμ

της Αλεξάνδρας Χριστακάκη, μέλους της διοίκησης της ΠΟΕΣΥ

Την περασμένη Πέμπτη(1.11.2011) ακούσαμε ότι και στην Πορτογαλία, η τρόικα  προτείνει  μέτρα  “εξυγίανσης” των δημόσιων μέσων ενημέρωσης, τα οποία  μέτρα είναι copy  paste, αυτών που ανακοίνωσε ο κ. Μόσιαλος για την ΕΡΤ  και το ΑΠΕ:   Η κεντροδεξιά  κυβέρνηση της Πορτογαλίας  καλείται εντός του Σεπτεμβρίου  να αποφασίσει την ιδιωτικοποίηση του ενός καναλιού,του RTP1, τη συνεργασία των δορυφορικών δημόσιων καναλιών  με  ιδιώτες  και τη συγχώνευση του πορτογαλικού πρακτορείου ειδήσεων. Τυχαίο;

Γίνεται φανερό ότι τα  “σχέδια  εξορθολογισμού των Δημόσιων  Μέσων Ενημέρωσης” επιβάλλονται  από τους τροϊκανούς  σε  χρεοκοπημένες  χώρες με νεοφιλελεύθερα οικονομικά κριτήρια:  περιστολή δαπανών, ιδιωτικοποίησή τους και πλήρη χειραγώγησή τους από συμφέροντα. Μήπως αποτελούν πιλότο και για τις άλλες  ευρωπαϊκές  χώρες;

ΤΙ  ΓΙΝΕΤΑΙ  ΟΜΩΣ  ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ   ΣΗΜΕΡΑ;
ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Υπάρχουν  2 μεγάλοι  δημόσιοι τηλεοπτικοί σταθμοί (ARD , ZDF).  Στο  ARD  ανήκουν 9  περιφερειακοί τηλεοπτικοί σταθμοί  και 5 περιφερειακά  ραδιοφωνικά προγράμματα.  Χρηματοδοτούνται  από από τα γερμανικά  νοικοκυριά..  Αρα υπάρχει ανταποδοτικό τέλος. Τα  ειδησεογραφικά πρακτορεία  είναι οικονομικά ανεξάρτητα  από την κυβέρνηση (www.gez.de)

ΙΣΠΑΝΙΑ: Υπάρχει δημόσιο ραδιόφωνο και τηλέοραση (MEDIA και RTVE). Χρηματοδοτούνται από το Ισπανικό Κοινοβούλιο.  Υπάρχουν επίσης περιφερειακά  ομοσπονδιακά προγράμμα σε ραδιόφωνα και Τηλεοράσεις που ανήκουν σε μια ενιαία Ομοσπονδία.  Με πρόσχημα  την κρίση  έγιναν και εκεί απολύσεις …

ΓΑΛΛΙΑ:  Γκρίζα η εικόνα . Τόσο  στη  Δημόσια  τηλεόραση και στο Διεθνές, όπως αποκαλείται, Γαλλικό ραδιόφωνο    έχουν υποβληθεί σχέδια απολύσεων  εργαζομένων. Ισχυρές  πιέσεις δέχεται και το  Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Δεν είναι τυχαίο που ο κ. Μόσιαλος  ζήτησε την συνδρομή τεχνοκρατών από Γαλλία, Αγγλία  και Γερμανία  για το σχέδιο που ζητεί να εκπονηθεί  ως τα μέσα του Σεπτέμβρη. Εξάλλου και στο ΒΒC ανακοινώθηκε εκτεταμένο πρόγραμμα  απολύσεων..

ΒΕΛΓΙΟ: Το Δημόσιο  ραδιόφωνο και η τηλεόραση χρηματοδοτούνται από δημόσιους πόρους, αλλά το  Εθνικό πρακτορείο ειδήσεων εξαρτάται και από τους εκδότες των εφημερίδων.

Συμπέρασμα: Τα  δημόσια  ευρωπαϊκά μέσα  χρηματοδοτούνται από τους ίδιους του πολίτες, σε αντίθεση με  τις σκέψεις που διατυπώνονται στην Ελλάδα από  κυβερνητικά χείλη για μείωση ή κατάργηση του ανταποδοτικού τέλους. Αυτό  θα αποτελέσει πρόσχημα για περαιτέρω συρρίκνωση των λειτουργιών της δημόσιας  ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.  ΤΟ  ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ.

Δεύτερο συμπέρασμα, ότι οι πιέσεις που ασκούνται για απολύσεις και συρρίκνωση, συνδέονται με μεγαλύτερη πολιτική χειραγώγηση της ενημέρωσης από τις κυβερνήσεις και τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα, σε βάρος της πολυφωνίας, του πλουραλισμού και του κοινοβουλευτικού δημοκρατικού ελέγχου.

ΓΙΑΤΙ  ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ  ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ  ΕΡΤ

ΛΕΝΕ: ΕΡΤ ΔΗΜΟΣΙΑ – ΟΧΙ ΚΡΑΤΙΚΗ  ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ
Προσυπογράφουμε. Μόνο που  η εμπειρία  αποδεικνύει ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις – συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής- έχουν σφιγμένη ασφυκτικά την θηλιά  γύρω από τις λειτουργίες της, μετατρέποντας το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό πρόγραμμα σε φερέφωνο των εκάστοτε επιλογών τους, χωρίς να τηρείται η δημοσιογραφική  δεοντολογία, η πολυφωνία και ο πλουραλισμός.  Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί…

ΛΕΝΕ:  ΕΡΤ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
Προσυπογράφουμε.  Ομως αν η ΕΡΤ αποσυρθεί οικειοθελώς από τη μπάντα των εκπομπών κατά ένα μέρος, η κυβέρνηση αποκόψει τα Δημόσια Μέσα από τα έσοδα της διαφήμισης και παραχωρήσει τη σχετική πίτα στους ιδιώτες  καναλάρχες και εκδότες, τότε με ποιά μέσα μπορεί να γίνει το πρόγραμμα ανταγωνιστικότερο και εκλυστικότερο; Αυτή η πολιτική διευκολύνει στο να αποσυρθεί στην γωνιά της η ΕΡΤ ως ευγενική …χογηγία στο μονοπώλιο των ιδιωτών…

ΛΕΝΕ: ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Η κυβέρνηση εκτιμά ότι με τη σταδιακή μείωση των εργαζομένων και  των λειτουργιών της ΕΡΤ θα εξοικονομήσει  περί τα 8,3  εκ. ευρώ.  Ομως την ίδια στιγμή αναγγέλει  επενδυτικό πρόγραμμα για τα έτη 2011-2014 ύψους 48εκ. ευρώ…  Αυτό δεν είναι αντιφατικό;
Μιλάει για οικονομικό εξορθολογισμό με νέες “περικοπές”, όταν η ΕΡΤ έχει πλεονασματικό προϋπολογισμό (+ 60 εκ. ευρώ) προϊόν κυρίως των μειώσεων άνω του 30%, που έχουν υποστεί οι μισθοί  όλων των υπαλλήλων της  τον τελευταίο χρόνο.  Και έπεται συνέχεια.

ΛΕΝΕ: ΚΛΕΙΝΕΙ  Η ΕΤ1  ΑΛΛΑ  Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ  ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ
Οι συχνότητες είναι για χρήση και όχι για αγρανάπαυση. Οταν μάλιστα  υπάρχουν ομολογημένες επιθυμίες από   εκδότες και ιδιώτες καναλάρχες να “καλύψουν” το κενό, τότε πώς μπορούμε να πεισθούμε ότι δεν είναι θέμα χρόνου η … αξιοποίηση του κενού από τους επιθυμούντες. Σχέδιο προαποφασισμένο ή αμέλεια; Εγκλημα  και στις 2 περιπτώσεις.

ΛΕΝΕ :  ΣΥΓΧΩΝΕΥΟΝΤΑΙ 19 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΙ  Ρ/Σ   ΣΕ 9 –  Επαναλαμβάνουν και πάλι ότι τίποτε δεν πωλείται…    Για  όσους έχουν μπεί σε στούντιο ραδιοφώνου, αντιλαμβάνονται ότι ο σχεδιασμός αυτός είναι ανέφικτος.  Ενιαίο πλαίσιο προγράμματος, που θα εκπέμπεται σε διαφορετικές περιφέρειες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και να είναι ταυτόχρονα στον αέρα 4 ραδιοφωνικά στούντιο από  διαφορετικές πόλεις ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Αλλά  και τις  ανενεργές  συχνότητες τί σκέφτεστε να τις κάνετε κ. Μόσιαλε ;

ΛΕΝΕ: ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ” ΠΡΙΣΜΑ +”
Πώς; Μέσω συμπράξεων με ιδιωτικά κάναλια για την παραχώρηση εκπομπών  υψηλής ποιότητας…
Δηλαδή, παραγωγός-χρηματοδότης  η Δημόσια Τηλέοραση  και τα λεφτά στα ιδιωτικά κανάλια.  Με επιβάρυνση της  δημόσιας τηλεόρασης  θα πουλάνε “ευαισθησία” οι ιδιώτες , που δεν θα βάζουν το χέρι τους στην τσέπη, ενώ θα απολύονται ως υπεράριθμοι οι εργαζόμενοι παραγωγοί της ΕΡΤ.

ΛΕΝΕ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΕΤ3  ΣΕ  ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ και ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ Ρ/Σ της ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΕ ΕΝΑΝ

Επί της αρχής:   η ΕΤ3 είναι πανελλαδικής εμβέλειας και σήμερα. Με  τα μέτρα Μόσιαλου κατά τη γνώμη μας χάνει την  διοικητική της αυτοτέλεια και περιορίζεται ο ενημερωτικός της χαρακτήρας σε μια εποχή που η οικονομία και η πολιτική είναι στην πρώτη γραμμή των αναγκών των πολιτών.
Οσο για τα ραδιόφωνα, το κλείσιμο του 9,58  είναι απώλεια, γιατί  εξέπεμπε πολιτισμό σε μια πόλη που τα ερτζιανά της κυριαρχούνται από …αναλώσιμη τέχνη. Οσο για τα βραχέα, ήταν ο δίαυλος επικοινωνίας, η φωνή της Ελλάδας  στην ομογένεια και το εξωτερικό. Εκδηλη είναι και η ανησυχία των εργαζομένων σε αυτά εφόσον, μέσω της .. αξιολόγησης, προβλέπεται να μετατραπούν σε πλεονάζον προσωπικό που θα οδηγηθεί στην ανεργία .

ΛΕΝΕ  ΚΛΕΙΝΕΙ  Η ‘ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ “  ΓΙΑΤΙ ΖΟΥΜΕ  ΣΕ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ
Πάντως η σχετική αγορά υπάρχει  και οι πολίτες “καταναλώνουν” περιοδικά τα οποία αφορούν τα παραγόμενα  ραδιοτηλεοπτικά προϊόντα.  Μήπως με το κλείσιμο του περιοδικού, χαρίζεται πελατεία  άρα και διαφημίσεις -χρήμα  σε ιδιώτες ανταγωνιστές;

ΛΕΝΕ:  ΘΑ  ΑΞΙΟΛΟΓΗΘΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΤ
Από ποιόν και με ποιά κριτήρια; Από επιτροπές τεχνοκρατών…  Μα  εδώ  κριτήριο για την άσκηση του επαγγέλματος της δημοσιογραφίας στην ΕΡΤ δεν ήταν καν η κατοχή πτυχίου ΑΕΙ!  Κύριε Μόσιαλε, αν πραγματικά θέλατε να βάλετε το μαχαίρι στο κόκκαλο, σπάστε τις αργομισθίες, τις διπλοθεσίες στο Δημόσιο, καταργήστε τον κομματισμό, τις πελατειακές σχέσεις και επιτέλους  με κριτήρια επαγγελματικής επάρκειας  και  παραγωγικότητας σταθείτε δίπλα στους εργαζόμενους. Να δείτε πως θα  ξυπνήσει ο γίγαντας της ΕΡΤ -αν πραγματικά σας ενδιαφέρει να ξυπνήσει, βέβαια.

ΛΕΝΕ:  Το  ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ  ΘΑ ΤΟ ΚΡΙΝΕΙ ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΡΤ
Από τη συχνότητα ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού της Αθήνας, ο κ. Μόσιαλος, είπε πως θα απομείνει μόνο το 20% των σημερινών συμβασιούχων ορισμένου χρόνου. Στους διαδρόμους της ΕΡΤ  δε, κυκλοφορούν -για να προκαλείται εσκεμμένα σύγχυση- όλα τα σενάρια για αριθμούς, πρόσωπα, καταργούμενες θέσεις κ.ο.κ. Να υπενθυμίσουμε  ότι η δική του κυβέρνηση πριν από ένα χρόνο με διαγωνισμό προσέλαβε  συμβασιούχους  για 2 χρόνια . Τότε μιλούσαν για αξιοκρατία  στην επιλογή.  Αμφισβητείτε το διαγωνισμό κ.  Μόσιαλε;  Τί άλλαξε; Μήπως για άλλη μια φορά η συμβασιούχοι θα είναι οι  Ιφιγένειες της αναδιάρθρωσης, για να ‘ρθείτε μετά από λίγο καιρό  και να δημιουργήσετε μια νέα γενιά ακόμα φτηνότερων συμβασιούχων, ομήρων του νέου πελατειακού σας συστήματος…   Επίσης, αν  διώξετε  τους μισούς , όπως το Μεσοπρόθεσμο επιτάσσει, πώς θα επιλέξετε τα θύματα και τους “τυχερούς” ;

Στο Γενικό Συμβούλιο της   ΠΟΕΣΥ που έχει ορισθεί να πραγματοποιηθεί σε λίγες μέρες στη  Θεσσαλονίκη, θα προτείνω να ληφθούν  αποφάσεις για απεργιακές  κινητοποιήσεις στην ΕΡΤ.

Δεν αρκούν οι εκτιμήσεις, οι αναλύσεις, οι αντιπροτάσεις. Χρειάζεται απάντηση, δράση σε συντονισμό με τα πρωτοβάθμια σωματεία. Αν όμως αυτά  δεν θέλουν ή δεν μπορούν, τότε η ΠΟΕΣΥ, όπως και στο παρελθόν, πρέπει να αναλάβει δραση και μάλιστα αμέσως.

Θα προτείνω επίσης την άμεση διοργάνωση ημερίδας της Ομοσπονδίας   ”Για το ρόλο των δημόσιων μέσων Ενημέρωσης στην Ευρώπη”.  Να προσκληθούν, προκειμένου  να μεταφέρουν την εμπειρία  τους, δημοσιογράφοι από δημόσια ευρωπαϊκα μέσα (τηλεοράσεις και πρακτορεία),  συνάδελφοι από την ΕΡΤ και το ΑΠΕ, έλληνες πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, καλλιτέχνες, σκηνοθέτες,  διανοούμενοι και συνδικάτα να τοποθετηθούν πάνω στο μείζον ζήτημα της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας του πολίτη, και να εξηγήσουν ποιές επιπτώσεις θα φέρουν οι αποφασισμένες πολιτικές συρρίκνωσης και τα λουκέτα  δημόσιων μέσων Ενημέρωσης και Πολιτισμού.
Advertisements

«Για την αποκατάσταση της αλήθειας» – Επιστολή Σ. Κούλογλου

In Αναδημοσίευση,ΓΝΩΜΕΣ on Αύγουστος 9, 2011 at 1:53 μμ

Λάβαμε και δημοσιεύουμε επιστολή του Σ. Κούλογλου, απάντηση σε επιστολή πρώην εργαζόμενης στο tvxs.gr (βλ. αρχείο Διακλαδικής, δημοσίευμα με ημερομηνία 1η Αυγούστου και τίτλο «Εναλλακτικά Αφεντικά μέρος 3ο)    Δείτε και την απάντηση των financial crimes στο μπλογκ: http://financialcrimesnews.blogspot.com/2011/08/blog-post_07.html.  Ακολουθεί επίσης σύντομη απάντηση εκ μέρους της «Διακλαδικής Πρωτοβουλίας» στο τέλος της επιστολής.

Στο site  σας δημοσιεύθηκε επιστολή πρώην εργαζόμενης στο Tvxs, η οποία είναι γεμάτη από ανακρίβειες και χονδροειδή ψέματα. Θα ήθελα να αποκαταστήσετε την αλήθεια, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που σας παραθέτω.

1.     «η πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει με ελλιπή ή και ανύπαρκτη ασφαλιστική κάλυψη, ή με μπλοκάκι». Ψέμα πρώτον: ΟΛΟΙ οι δημοσιογράφοι του TVXS είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ.(Με την εξαίρεση ενός συναδέλφου που δουλεύει part time στο TVXS και είναι ασφαλισμένος στη κύρια εργασία του).

2.     « με χαμηλούς μισθούς που κυμαίνονται από 400 ως 900 περίπου ευρώ ».Ψέμα δεύτερον και τρίτο: ο κατώτερος δημοσιογραφικός μισθός για 8ωρη, πενθήμερη απασχόληση  είναι 700 ευρώ(καθαρά, γιατί με την ασφάλιση κλπ είναι πολύ περισσότερα) .Και ο μεγαλύτερος 1600 ευρώ καθαρά(δηλαδή πάνω από 2000 μεικτά).  ‘Αλλωστε  μια γραμματέας όπως η κυρία Αλτίνου, που παραδέχεται ότι αμειβόταν με 715 ευρώ το μήνα(« ξεχνώντας» ότι έπαιρνε αυτόν τον μισθό επί 14 μήνες, και ότι οι μεικτές της αποδοχές έφθαναν τα 1350 ευρώ μηνιαίως) δεν ήταν δυνατόν να αμείβεται καλύτερα από τους δημοσιογράφους.

3. Το πρόβλημα με την  συγκεκριμένη υπαλληλο ήταν ότι δεν είχε  διάθεση να δουλέψει. Η ίδια μου είχε εκμυστηρευθεί ότι «βαριόταν θανάσιμα»., ζητώντας συνεχώς να μεταταχθεί στο δημοσιογραφικό τμήμα.,αλλά έκρινα ότι έπρεπε να παραμείνει στη θέση για την οποία είχε προσληφθεί. Πως μπορεί άλλωστε να γίνει δημοσιογράφος κάποια που σε κάθε παράγραφο λέει δύο ψέματα, απλώς για να εκδικηθεί επειδή δεν έγινε δημοσιογράφος;

4. Παρά τη μειωμένη της απόδοση, τις συνεχείς «γέφυρες» με Σαββατοκύριακα και γιορτές λόγω ασθενειών για τις οποίες δεν έφερνε δικαιολογητικά, η κυρία Αλτίνου πληρωνόταν κανονικά.  Μάλιστα στον «εργασιακό Μεσαίωνα» του Tvxs,  πληρωνόταν όχι μόνο για αυτά που δεν έπρεπε να πάρει αλλά  ακόμη και για τις απεργίες, όπως κάνει το Τvxs –μοναδική επιχείρηση στο κόσμο-με όλους τους εργαζόμενους.

5.     Η πιο χονδροειδής απόκρυψη όμως , είναι το επεισόδιο της απόλυσης της, το οποίο προσπερνά με την ντρίμπλα ότι οφειλόταν σε « έντονη διαφωνία για το πότε θα αναπλήρωνα 2 ώρες που χρωστούσα στο μαγαζί(sic) » .

Η πραγματικότητα είναι η εξής: η στυγνή εργοδοσία που πίνει το αίμα των εργαζόμενων με το μπουρί της σόμπας, της είχε επιβάλλει το εξοντωτικό οχτάωρο 11 το πρωί με 7 το απόγευμα.  Δεν είχε καθίσει ποτέ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ παραπάνω, ακόμη και αν χρειαζόταν να αφήσει στη μέση την όποια δουλειά έκανε. ‘Έκλεβε και μερικά λεπτά γιατί συχνά καθυστερούσε το πρωί, επειδή όπως έλεγε «δεν μπορούσε να υπολογίσει ακριβώς τις συγκοινωνίες γιατί έμενε μακριά»(στο Πειραιά!!).

Στις 11 Ιουλίου μου ζήτησε, σε τηλεφωνική συνομιλία, να φύγει την επομένη 2 ώρες νωρίτερα. Της είπα ότι δεν έχω αντίρρηση, μπορούσε να έρθει στις 9 το πρωί αντί για τις 11 και να φύγει στις 5. Αρνήθηκε κατηγορηματικά(που να ξυπνάς χαράματα) και επέμεινε να συμπληρώσει τις 2 ώρες άλλες μέρες ,μένοντας από μισή ώρα για 4 απογεύματα κλπ. Όταν της είπα ότι έπρεπε ή να δεχθεί τη πρόταση μου ή να έρθει κανονικά στην ώρα της, μου έκλεισε το τηλέφωνο. Πήγα αμέσως στο γραφείο και της ζήτησα να συζητήσουμε , αλλά μου είπε ότι δεν είχε χρόνο κι έφυγε.

Έτσι ακριβώς προκάλεσε την απόλυση της, και αφού πήρε τα 3,5 χιλιάρικα αποζημίωση, πράγμα που ήταν ο σκοπός της, στη συνέχεια αποφάσισε να εκδικηθεί με ένα κείμενο, αποθέωση κακοήθειας και αναξιοπρέπειας.  Φτύνοντας  όμως εκεί που έτρωγες και όπου σου φέρθηκαν τόσο καλά , δεν κάνεις τίποτα άλλο παρά να δείχνεις τον πραγματικό σου χαρακτήρα.

Δεν θα είχε νόημα να ασχοληθεί κανείς με τη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι άλλωστε στην απόλυτη δικαιοδοσία μιας επιχείρησης να απολύσει μια υπάλληλο που δεν κάνει καλά τη δουλειά της και συμπεριφέρεται με αυτό το τρόπο. Όμως στην  επιστολή που έστειλε στο διαδίκτυο, θίγει, παρά τη θέληση της, κάποια γενικότερα θέματα για την δημοσιογραφία.που αξίζουν προσοχής.

Οπως τόνισα και προηγουμένως, όλοι οι δημοσιογράφοι του TVXS είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ. Ας υποθέσουμε όμως ότι  σε κάποιο άλλο «μαγαζί», δεν είναι.  Από που κι ως που  ένα μέσο ενημέρωσης κρίνεται αν είναι « προοδευτικό και εναλλακτικό» ,όπως γράφει η επιστολή, από το αν είναι οι εργαζόμενοι του ασφαλισμένοι στο ΤΕΒΕ , το ΙΚΑ ή την Interamerican; Από πότε το ΙΚΑ έχει γίνει η λυδία λίθος της προοδευτικότητας;

Ξεκίνησα να δημοσιογραφώ την δεκαετία του 80 στο ΑΝΤΙ, κατά γενική ομολογία ένα από τα πιο προοδευτικά περιοδικά της εποχής, αλλά ούτε είχα ασφάλιση τα πρώτα χρόνια ούτε ποτέ μου πέρασε από το μυαλό να το βάλω στη ζυγαριά , σαν δημόσιος υπάλληλος.

Δουλεύαμε μια μικρή αποφασισμένη ομάδα και 20 ώρες την ημέρα αν χρειαζόταν, με ελάχιστη αμοιβή,  χωρίς να μας το επιβάλλει «η εργοδοσία», ο αξέχαστος Χρήστος Παπουτσάκης που ξενυχτούσε μαζί μας. Επειδή πιστεύαμε σε αυτό που κάναμε και μας άρεσε  που το κάναμε. Και καταφέρνοντας να αναδείξουμε το ΑΝΤΙ στη πιο έγκριτη πολιτική επιθεώρηση της αριστεράς και της χώρας, ανεβάζοντας τις πωλήσεις του, εξασφαλίσαμε καλύτερες αμοιβές και ασφάλιση.

Η θεωρία του «μαγαζιού» είναι  στη πραγματικότητα η πιο χυδαία εκδοχή της  συντεχνιακής νοοτροπίας της ΕΣΗΕΑ, που έχει  άλλωστε οδηγήσει την ελληνική δημοσιογραφία στο σημερινό της επίπεδο.  Η ΕΣΗΕΑ είναι η μοναδική ένωση στον κόσμο που ποτέ δεν έχει κάνει ΟΥΤΕ ΜΙΣΗ απεργία για την ελευθερία της έκφρασης ή εναντίον της λογοκρισίας και εκατοντάδες για το μεροκάματο, με αποτέλεσμα το τελευταίο να μειώνεται συνεχώς: ακριβώς γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι μεροκάματο σε μαγαζί. Είναι επάγγελμα αλλά και κοινωνικό λειτούργημα.  Και μόνο  όταν οι Έλληνες δημοσιογράφοι επιτέλους τιμήσουν το λειτούργημα τους , με τίμια, αξιόπιστη και ανεξάρτητη από κέντρα εξουσίας ενημέρωση, θα βελτιώσουν και την επαγγελματική τους θέση.  Να δούμε πόσα «μαγαζιά» θα κλείσουν ακόμα, μέχρι να το καταλάβουν.

Στέλιος Κούλογλου.

 

Απάντηση από το άτομο που διαχειρίζεται θερινούς μήνες το μπλογκ της «διακλαδικής πρωτοβουλίας«:  Χωρίς να θέλουμε να ανοίξουμε διάλογο με τον κ. Κούλογλου, δημοσιεύουμε την επιστολή του εφόσον το ζήτησε στέλνοντάς την στο μειλ της διακλαδικής πρωτοβουλίας. Από τα λεγόμενά του, πέρα από τους μειωτικούς χαρακτηρισμούς για την μέχρι πρόσφατα εργαζόμενη στο πόρταλ του (την κατηγορεί μεταξύ άλλων για ανικανότητα, ψεύδος, αναξιοπρέπεια και κακοήθεια)  ξεχωρίζουμε τη φράση «Η θεωρία του μαγαζιού είναι η πιο χυδαία εκδοχή της συντεχνιακής νοοτροπίας της ΕΣΗΕΑ που έχει οδηγήσει την ελληνική δημοσιογραφία στο σημερινό της επίπεδο»

Δε θα διαφωνήσουμε ότι η ΕΣΗΕΑ έχει συντεχνιακή νοοτροπία, γι’αυτό άλλωστε και αφήνει όλους τους εργαζόμενους σε πόρταλ όπως και πολλούς άλλους δημοσιογράφους-μή μέλη της στη μαύρη τους τη μοίρα (ανασφάλιστους, μπλοκάκια, «μαθητευόμενους» ως και «συμβούλους» με μισθό συμφοράς). Θα διαφωνήσουμε όμως με το ότι φταίει για όλα η ΕΣΗΕΑ, όσο άθλια και να είναι. Δηλαδή δεν είναι «μαγαζιά» οι επιχειρήσεις στα ΜΜΕ; Τι είναι κοινωφελή ιδρύματα; Μακάρι να ήταν λειτούργημα η δημοσιογραφία, όπως και η εκπαίδευση, η υγεία, οι συγκοινωνίες. Δυστυχώς όμως στον καπιταλισμό – ναι εκεί ζούμε και δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς σε αυτό  –   η δημοσιογραφία  είναι επάγγελμα και η ενημέρωση εμπόρευμα, ενίοτε επικερδές ενίοτε ζημιογόνο όταν δεν ανταλάσσεται επαρκώς  με άλλες «δωσοληψίες» (βλ. διαφημίσεις, εργολαβίες, καράβια, δρόμοι, νόμοι, διαπλοκή, εξουσία).

Ναι, το πού ασφαλίζει ο εργοδότης όσους απασοχολούνται σε αυτόν είναι κριτήριο, όχι προοδευτικότητας αλλά κατά πόσο τηρεί την ούτως ή άλλως ξεχειλωμένη και ανεπαρκή εργατική νομοθεσία. Το να πληρώνεις ΤΕΒΕ ενώ εργάζεσαι σε έναν μόνο εργοδότη, μπορεί να είναι «νόμιμο» αλλά το πόσο ηθικό είναι ας το κρίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που εξαναγκάζονται σε χαράτσια και ολοένα αυξανόμενες εισφορές από την τσέπη τους για μισθούς που δεν εξασφαλίζουν ούτε καν το προς το ζην. Ας κρίνουν επίσης οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πόσο ηθικό είναι, και πόσο συνάδει με την έννοια του «λειτουργήματος»  ο κατ’ευφημισμό εθελοντισμός – για την ψυχή του μαγαζιού, η απλήρωτη εργασία, η μαθητεία και άλλα πολλά. Ολα αυτά δεν τα απευθύνουμε στο συγκεκριμένο πόρταλ (tvxs) αλλά στην πλειονότητα των «μαγαζιών» που λειτουργούν στον ηλεκτρονικό και έντυπο χώρο των ΜΜΕ.

Και όσο αυτά τα  «μαγαζιά πληροφορίας» λειτουργούν με κριτήρια κέρδους, υλικού ή πολιτικού, για τους ιδιοκτήτες τους και εκμετάλλευσης για τους εργαζόμενους – ναι η εργασία στον καπιταλισμό είναι εκμετάλλευση όσο «προοδευτικό» και να είναι το «αφεντικό» –  έτσι θα εξακολουθήσουμε να τα αποκαλούμε. Ανεξάρτητα αν τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ είναι κερδοφόρα ή όχι – και πολλά από αυτά ήδη είναι,  άλλα φιλοδοξούν να γίνουν στο μέλλον, ενώ κάποια τρίτα διατηρούνται για εξωδημοσιογραφικούς σκοπούς –  είναι επιχειρήσεις άρα μαγαζιά. Και αυτό δεν το λέει καμία ΕΣΗΕΑ, αλλά η πραγματικότητα.

 

6η Αυγούστου 1945: O Tρούμαν βομβαρδίζει τη Χιροσίμα – 66 χρόνια μετά μας βομβαρδίζουν με κοινωνικό ολοκαύτωμα.

In ΓΝΩΜΕΣ on Αύγουστος 6, 2011 at 3:22 μμ

Ηταν πρωί του Αυγούστου, πριν από 66 χρόνια, όταν το  πολεμικό αεροσκάφος «Εnola Gay» έριχνε την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα κατ’εντολή του προέδρου Χ. Τρούμαν. Ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος είχε ουσιαστικά τελειώσει, αλλά οι ΗΠΑ κάνουν επίδειξη δύναμης ποιος θα είναι ο αρχηγός στο νέο  ψυχροπολεμικό τοπίο. Η πρώτη βόμβα, που σκοτώνει ακαριαία 70.000 αμάχους από την πρώτη κιόλας μέρα, λέγεται «Little boy». Ακολουθεί ο «Fat man» η δεύτερη βόμβα στο Ναγκασάκι, τρεις ημέρες αργότερα. Ο απολογισμός των θυμάτων και στους δύο βομβαρδισμούς ξεπερνάει τις 260.οοο μαζί με όσους πέθαναν από ασθένειες

Σήμερα, που η πυρηνική ενέργεια εξακολουθεί να σκοτώνει ανθρώπους και φύση, και  το φάντασμα της Χιροσίμα ξαναζεί στη Φουκουσίμα, ο πόλεμος συνεχίζεται με άλλα μέσα.  Οπλο των ισχυρών στο  νέο κοινωνικό πόλεμο η οικονομική κρίση ως εξόντωση των ασθενέστερων και ο βιοπολιτικός έλεγχος. Οι   εντεταλμένοι «little boys» και  «fat men»  επιχειρήσεων, κυβερνήσεων, τρόικας  μας βομβαρδίζουν με ανακοινώσεις  Σοκ και Δέους, σχεδιάζοντας το εξελισσόμενο κοινωνικό ολοκαύτωμα. Απειλές για λουκέτα, επιλεκτική  χρεoκοπία, στάση πληρωμών από τα πάνω στους από κάτω, με πρώτα θύματα τους χαμηλόμισθους, απολύσεις, τρομοκρατία, εργοδοτική αλαζονεία.

Στο ολοκαύτωμα που μας ετοιμάζουν δεν μπορούμε και δεν πρέπει να μείνουμε μόνοι, απαθείς και φοβισμένοι. Μας λένε πως όσο αντιδρούμε επισπεύδουμε την «τελική λύση» που είναι η χειρότερη δυνατή: Θα πτωχεύσει η χώρα, θα κλείσει το αφεντικό το μαγαζί, θα μείνουμε στο δρόμο, θα πεινάσουμε. Τους απαντάμε πως έτσι κι αλλιώς η χώρα έχει πτωχεύσει κοινωνικά, τα σχολεία κλείνουν, τα νοσοκομεία συχγωνεύονται, οι μισθοί κατρακυλούν, η ανεργία καλπάζει,  ό,τι είναι δημόσιο ιδιωτικοποιείται, ό,τι έχουμε κερδίσει με αγώνες αιώνων μας το παίρνουν πίσω με τόκο.   Μονο ένα κοινωνικό τσουνάμι μαζικής ανυπακοής και συλλογικής αντίστασης μπορεί να αντιστρέψει  το σοκ και δέος των χαρτογιακάδων που ρίχνουν τις βόμβες των απολύσεων και των άνωθεν στάσεων πληρωμών, κατ’εντολή των εκάστοτε αφεντικών τους.

Αυγουστιάτικα, οι αντιδράσεις μας δεν είναι ανάλογες της επίθεσης. Ειδικά στο χώρο των ΜΜΕ,  αν και έχει ιδιάζοντα χαρακτηριστικά εφαρμόζεται καρμπόν το μνημονιακό μοντέλο  που σαρώνει και άλλους εργασιακούς χώρους: Ατομικές συμβάσεις, μαζικές απολύσεις, συρρικνώσεις, ύφεση στην παραγωγή, εκπτωση στην ποιότητα του προϊόντος (κατευθυνόμενη ενημέρωση, είδηση κονσέρβα) μισθοί-πείνας, συνθήκες-Κίνας και παράλληλη αναδιάρθρωση της τράπουλας. Η κρίση και στα ΜΜΕ γίνεται ευκαιρία για γκόλντεν-μπόυς και γκερλς διαχειριστών, επενδυτών, στελεχών, νέων πλυντηρίων χρήματος και συνειδήσεων, η πατροπαράδοτη διαπλοκή κράτους και εκδοτικών ομίλων δεν σταματάει αλλά μπαίνει σε νέα πιο κανιβαλική, ανταγωνιστική φάση .  Την κρίση καλούνται να επωμισθούν αποκλειστικά οι εργαζόμενοι,  να θυσιαστούν «για τη σωτηρία» της επιχείρησης, πατρίδας, οικονομίας, ενώ  οι ηγεσίες των συνδικάτων είναι στην στην καλύτερη περίπτωση αναντίστοιχες και στην χειρότερη προδοτικές.

Κοινός παρονομαστής των Μνημονίων στον Τύπο όπως και στην κοινωνία το θατσερικό T.I.N.A.: «There Is No Alternative. Δεν υπάρχει άλλη λύση, το Μνημόνιο (λέγε με και μπίζνες πλαν ή πρόγραμμα ανδιάρθρωσης) είναι μονόδρομος, αυτή είναι η πραγματικότητα,  αν δεν σας αρέσει να πάτε να πνιγείτε». Αυτό που δεν μας λένε είναι ότι έτσι κι αλλιώς  προορίζουν τους μισούς από εμάς  για πνιγμό και τους άλλους μισούς για αργό στραγγαλισμό. Οι εργαζόμενοι, οι παραγωγοί της ενημέρωσης στην προκειμένη περίπτωση, θεωρούμαστε αναλώσιμοι, τα πιόνια στη σκακιέρα των διαπραγματεύσεων – με τράπεζες, αγοραστές, κυβερνήσεις,  – ο δεμένος σκύλος που αν περισέψει τίποτα ίσως του πετάξουν κανένα κόκκαλο και τον πληρώσουν με έναντι αν η τράπεζα ευαρεστηθεί και δώσει δάνειο ή θα τον κλωτσήσουν στην ανεργία όταν δεν τους εξυπηρετεί πια.

Ξεχνάνε βέβαια ότι ο σκύλος γράφει τις εφημερίδες τους, συντάσσει τις ειδήσεις που θέλουν να προβάλλουν, και ίσως κάποτε θελήσει να έχει ξανά  ακαίρια  τη δύναμη της γνώμης του, που του τη δίνουν με το σταγονόμετρο όπως αυξομειώνουν το μήκος του λουριού που τον έχουν δεμένο. Ξεχνάνε πως ο αναγνώστης έχει ήδη γυρίσει την πλάτη στα ελεγχόμενα όλο και πιο ευτελή προϊόντα που παρέχει το μιντιακό σύμπλεγμα. Ξεχνάνε πως ο χρόνος τους ξεπερνάει,  πώς οι απαντήσεις για το αύριο βρίσκονται στους παραγωγούς του προϊόντος και όχι σε όσους χρόνια τώρα καρπώνονταν την υπεραξία της εργασίας – τζογάροντας στο χρηματιστήριο της 4ης εξουσίας.

Εμείς το θυμόμαστε; Αν συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας, συλλογικά ως παραγωγών, δεν θα φοβόμαστε πια  τις απειλές  και τους εκβιασμούς, δε θα κρεμόμαστε από τις τράπεζες, τα δάνεια και τα Μνημονια-Μνημόσυνα.  Τα συνδικάτα, με βασική ευθύνη των εργατοπατέρων της  διαπραγματευσης και της υποτέλειας στην εργοδοσία,  έχουν απεμπολήσει το βασικό όπλο των εργαζομένων,  την απεργία. Οι αντιστάσεις των από κάτω δεν έχουν φτάσει στο σημείο ωριμότητας και ισχυος ώστε να απειλούν σοβαρά τους από πάνω. Ομως η κατάσταση είναι κρίσιμη, εφόσον «Οι πάνω δεν μπορούν να συνεχίσουν να κυβερνούν όπως πριν και οι κάτω δεν θέλουν να συνεχίσουν να κυβερνιούνται όπως πριν».

Ετσι και στα ΜΜΕ τους  εκδότες δεν τους συμφέρει πια το παλιό «διαπλεκόμενο-επεκτατικό» μοντέλο, και θέλουν να αναδιπλωθούν για να κυβερνήσουν όσοι επιβιώσουν και στη νέα ηλεκτρονική εποχή.  Οι χωρισμένοι σε πολλές ταχύτητες, ηλικίες και ειδικότητες εργαζόμενοι στα ΜΜΕ συνειδητοποιούν ότι η «προνομιακή» καστα των δημοσιογράφων με  ασφάλιση, μισθό, και εξτρά παροχές (και η ακόμα πιο προνομιακή μερίδα των μεγαλοδημοσιογράφων-συνομιλητών της εξουσίας) μικραίνει, όσο μεγαλώνει η μάζα των πληβείων-πληροφοριακών εργατών, ημιάνεργων, περιστασιακά απασχολούμενων. Συνειδητοποιούν, έστω και με διαφορά φάσης, ότι το ατομικιστικό δόγμα «βασικά εγώ ελπίζω να τη βολέψω» και η πρόσδεση στα διευθυντήρια,  που κυριάρχησε στις προηγούμενες δεκαετίες, και σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται και για την κατάντια και την ανυποληψία που χαρακτηρίζει τον κλάδο,  δεν θα τους βγάλει αλώβητους από τον «τυφώνα», το ναυάγιο του Τιτανικού της ενημέρωσης. ¨Δεν είμαστε στο Κάνσας πια Ντόροθυ» έλεγαν στο Μάγο του Οζ, και εννοούσαν ότι τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ πια όπως πριν.

Οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία της  ενημέρωσης που παραπαίει,  βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα. Ομως η Ντόροθυ στον κόσμο των ΜΜΕ  δεν θα βρει ποτέ τη  «Σμαραγδένια Πολιτεία’ αν δεν πιστέψει στις δυνάμεις τις δικές της και των φίλων της. Της τάξης της δηλαδή, που είναι η τάξη των εκμεταλλευόμενων αυτής της χώρας, αυτής της κοινωνίας,αυτού του κόσμου. Οι «Μάγοι του ΟΖ» της ενημέρωσης, των επιχειρήσεων, των κυβερνήσεων, των τραπεζών, δεν ειναι παρά σκιάχτρα, μικροί νάνοι που μας φαίνονται παντοδύναμοι γιατί κρύβονται πίσω από παραβάν της εξουσίας και του κέρδους.  Δεν είμαστε στο Κάνσας πια, αλλά ας μην αφήσουμε τον τυφώνα να μας παρασύρει, χωρίς να πούμε εμείς την τελευταία λέξη….

The Saw must go on: H σφαγή των εργαζομένων δεν πάει διακοπές

In ΓΝΩΜΕΣ on Αύγουστος 3, 2011 at 12:32 μμ

Ποιος είπε ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις; Η ευρωζώνη μπαίνει επισήμως στο δεύτερο κύμα της ύφεσης, με τα spreads σε Ισπανία και  Ιταλία να αγγίζουν «μνημονιακά» επίπεδα, η Αμερική βυθίζεται βαθύτερα στην κρίση χρέους,  η ΕΛ.ΑΣ. εξοπλίζεται με πλαστικές σφαίρες και κανόνια νερού για να αντιμετωπίσει τον θερμό Σεπτέμβρη της δυσανεξίας και τα ελληνικά ΜΜΕ συνεχίζουν την αποψίλωση εργαζομένων, όταν δεν τους αφήνουν απλήρωτους:

Τρεις νέες απολύσεις στον  Σκαι και δύο στην Καθημερινή, είναι ο τελευταίος απολογισμός απωλειών στον ομιλο Αλαφούζου. Στον Flash  το πογκρόμ συνεχίζεται αβίαστα με νέες απολύσεις συντακτών – συνολικά 41 από τους 110 εργαζόμενους έχουν απολυθεί από τον κατά τα άλλα «ενημερωτικό» σταθμό. Στον όμιλο DPG του Δ. Γιαννακόπουλου οι απολύσεις πέφτουν σαν το χαλάζι – και όσοι παραμένουν έχουν τίτλο συμβουλου και εργασιακές συνθήκες σκλάβου σε γαλέρα, ενώ στην ΕΡΤ ετοιμάζεται η «αναδιάρθρωση» (βλ. συγχώνευση-συρρίκνωση) κατ’εντολή της Τρόικας. Απλήρωτοι παραμένουν οι εργαζόμενοι στο Κόκκινο 105,5, ενώ ακόμα δεν έχει εξοφληθεί ο Ιούλιος στην «Ελευθεροτυπία» – κίνηση πρωτοφανής στα χρονικά της εφημερίδας.

Η πριονοκορδέλα που κλαδεύει θέσεις εργασίας, μισθούς και  εργασιακά δικαιώματα δεν κάνει διακοπές ούτε τον καυτό  μήνα Αύγουστο, ούτε  βέβαια αναστέλλονται τα σχέδια των εργοδοτών για Μνημόνια στα ΜΜΕ. Διακοπές όμως – διαρκείας απ’ό,τι φαίνεται – κάνουν οι διοικήσεις των σωματείων του Τύπου, με  πρώτη την ακέφαλη ΕΣΗΕΑ, η ακυβερνησία της οποίας  βολεύει μια χαρά τους εκδότες.

Σε πείσμα όλων αυτών οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ αρνούμαστε να πάμε σαν πρόβατα στη σφαγή, και διαμηνύουμε σε εργοδοτικά τσομπανόσκυλα και συνδικαλιστικούς τσέλιγκες κάθε απόχρωσης, ότι το βουκολικό δράμα «Τα απολυμένα αμνοερίφια και ο  Κακός Λύκος της κρίσης»  δεν μας πείθει.  Το συνήθη ρόλο του θύματος δεν θα τον παίξουμε άλλη μια φορά εμείς.  Αν τα όπλα τους είναι η ανεργία, ο φόβος, η ανέχεια, η υποταγή,  δικά μας όπλα είναι η αντίσταση, η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη. Ας δουν κι αυτοί μια φορά πώς είναι το στόμα του Λύκου.

Α.

Oι κούφιοι άνθρωποι: Αφιερωμένο εξαιρετικά στις ακαρπες συνεδριάσεις του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ

In ΓΝΩΜΕΣ,ΕΣΗΕΑ on Ιουλίου 22, 2011 at 9:55 πμ

Απολύσεις, εκβιασμοί, ανασφάλιστη εργασία, ατομικές συμβάσεις, μνημόνια στον Τύπο, εξευτελισμός της δημοσιογραφίας… Αλλη μια μέρα στον υπέροχο κόσμο των ΜΜΕ, και το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ ακόμα να «συγκροτηθεί σε σώμα»
Απορία: Εχουν τα σκιάχτρα σώμα;

Αντί σχολιασμού για όσα γίνονται τους τελευταίους δύο μήνες στην Ακαδημίας 20, οι πρώτες στροφές από το ποιήμα του Τ.Σ. Ελιοτ, «Οι Κούφιοι άνθρωποι». Αφιερωμένο, με οργή και κατανόηση στο δράμα «των προεδρείων» – αναλογικών, αντιπροσωπευτικών, συμμαχικών, ανύπαρκτων,  και των αριστερών – εντός και εκτός εισαγωγικών –  που «δεν τα βρίσκουν στο πλαίσιο» ενώ γύρω τους γίνεται σφαγή:


Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους
…….

 

για την αντιγραφή: Α.  – μία από τους «καταληψίες» (sic)  της 19 Ιουλίου

Επιστολή Ηγεμόνα προς επιτελείς, υποτελείς, απλήρωτους, επισφαλείς κ.α:

In ΓΝΩΜΕΣ on Απρίλιος 19, 2011 at 11:17 πμ

Αγαπητά μου στελέχη, μπράβοι κι υποτακτικοί μου, κι εσείς η μάζα των εργαζομένων μου που ενώ από μέσα σας βρίζετε, μπροστά μου στέκεστε σούζα. Αγαπημένοι μου υπάλληλοι που κοιτάτε μόνο τη δουλειά σας και ακούτε εμένα και τα παπαγαλάκια μου, και όχι τα ξένα σώματα του συνδικαλιστικού μιάσματος και τους συνοδοιπόρους τους.
Εχω να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, από τα βάθη της τσέπης μου, καθώς όπως ξέρετε σε εμάς τους μάγκες του εταιρικού λάιφ-στάιλ η καρδιά μας χτυπάει στην τσέπη μας και αντίστροφα.

Σας ευχαριστώ που πηδάτε κάγκελα για να δουλέψετε, πηδάτε μάντρες, κρύβεστε σε φορτηγάκια που πατάνε απεργούς, σαν θύματα τράφικινγκ.
Δεν είστε όμως θύματα, γιατί όλα αυτά τα κάνετε ανιδιοτελώς, από αγάπη για την εργασία και το ένδοξο λάιφστάιλ, από αγάπη για την εταιρεία. Ξέρω πως δεν τα κάνετε από φόβο, ούτε επειδή σας ντοπάρω κάθε μέρα με την τρομοκρατία της απόλυσης, των περικοπών και του λουκέτου. Ξέρω πως δεν το κάνετε για να κρατήστε λίγο ακόμα το ξεροκόμματο που σας δίνω – όταν το θυμάμαι γιατί υπάρχει πρόβλημα cash flow και τα τζιπ μου καίνε πολύ βεζίνη. Ξέρω πως το κάνετε επειδή με αγαπάτε. Eπειδή κατά βάθος θέλετε να γίνετε σαν κι εμένα.

Σας ευχαριστώ που σκύβετε το κεφάλι. Αλλά δεν μου αρκεί. Θέλω κι άλλο. Θέλω να σας δω να έρπεστε, να γλύφετε και να καρφώνετε τα εξω-εταιρικά στοιχεία, που κόντρα στο πνεύμα της Επιχείρησής Μας μιζεριάζουν το εταιρικό μας joie de vivre. Εκείνους που ως πράκτορες του εχθρού σας ωθούν σε αυτοκαταστροφικές, τυφλές πράξεις αξιοπρέπειας, αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Αυτά τα τρία θανάσιμα αμαρτήματα είναι ό,τι πιο θλιβερό μπορεί να δει κανείς στους ναούς της εταιρικής Μας πίστης. Οποιος τα επιδείξει, και παρασυρθεί σε αντι-εταιρικές δραστηριότητες όπως η απεργία (πφφ), η απεργιακή περιφρούρηση (τσκ τσκ) και ο ταξικός (τι ντεμοντέ!) συνδικαλισμός θα καεί στο πυρ της ανεργίας το εξώτερο. Ξέρω ότι εσείς οι πιστοί μου δεν θα αμαρτήσετε ποτέ με τέτοιο τρόπο. Ακόμα όμως κι έτσι ο κίνδυνος της αρνητικής αξιολόγησης καραδοκεί. Αν δεν βάλετε τα δυνατά, σας κινδυνεύετε να είστε εσείς ο επόμενος υποψήφιος για αποχώρηση.

Κουράγιο όμως, πιστοί μου υποτελείς, συγνώμη υπάλληλοι ήθελα να πω. Δε θα γίνει αυτό, τουλάχιστον όχι άμεσα. Γιατί ξέρω πως θα δεχτείτε να δουλεύετε με πολύ λιγότερα, πολύ λιγότεροι, σε πολύ χειρότερες συνθήκες. Γιατί μαζί τα φάγαμε. Εγώ την πίτα κι εσείς τα ψίχουλα.

Είναι δύσκολες μέρες για όλους. Δεν σας κρύβω ότι δυσκολεύομαι να βρω σωστές και τίμιες οικιακές βοηθούς για τη βίλα, το σαλέ και τα εξοχικά μου. Αν κάποια από εσάς συνεισφέρει οικειοθελώς θα το εκτιμήσω ιδιαίτερα. Αρκεί να είναι ευπαρουσίαστη, όχι καμιά αξύριστη με ταγάρι.
Με ομορφιά, ευλυγισία στη μέση, εργατικότητα και εταιρικό ήθος θα επιστρέψουμε στην κερδοφορία μου. Και πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μου θα’ναι. Οσοι επιβιώσετε, τα ψίχουλα δικά σας. Χαλάλι σας.

Σας αγαπώ όλους – Ο Εταιριάρχης σας.

Η πιο μεγάλη ώρα

In ΓΝΩΜΕΣ on Απρίλιος 6, 2011 at 11:20 πμ

Χρειάστηκε η υπέρμετρη αλαζονεία των εργοδοτών με τις ομαδικές απολύσεις – εκδικητικές πολλές φορές -, την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, τις μειώσεις αποδοχών μέσα από ατομικές συμβάσεις ή την εφαρμογή της εκ περιτροπής εργασίας για να ξυπνήσουν βίαια οι εργαζόμενοι στον Τύπο τόσο από την ήττα που δέχτηκαν στην προηγούμενη 48ωρη απεργία, όσο και από τις αυταπάτες ότι η μνημονιακή πολιτική δε θα τους αγγίξει , ότι εν τέλει οι καμπάνες βαρούν πάντα για κάποιους άλλους.
Οι καμπάνες όμως βαρούν για όλους. Και τις ακούμε. Γι’ αυτό και στις γενικές συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν στους εργασιακούς χώρους τα εργοδοτικά επιχειρήματα δεν έπεισαν , ενώ οι πρακτικές συλλογής υπογραφών εναντίον της απεργίας δε βρήκαν ουσιαστική απήχηση. Το κλίμα στους εργαζόμενους που φλερτάρει συνήθως με τον ατομικό δρόμο αρχίζει να μεταστρέφεται υπέρ της συλλογικής αντίστασης.
Η υλοποίηση της τετραήμερης απεργίας στον Τύπο – εξαγγελθείσας εδώ και πολύ καιρό – αμφισβητούνταν μέχρι και τα τελευταία 24ωρα. Η απογοήτευση από την ιστορική εμπειρία της αναποφασιστικότητας των σωματείων του Τύπου διαμόρφωσε ένα κυρίαρχο κλίμα ηττοπάθειας. Η τετραήμερη απεργία όμως είναι γεγονός. Η επιτυχία της είναι διακύβευμα που περνάει μέσα από την ανάκτηση της εμπιστοσύνης μας στη συλλογική δράση και τις αγωνιστικές πρακτικές.
Τώρα είναι η ώρα για την οργάνωση της απεργίας, την περιφρούρηση της, της απεύθυνσης στην κοινωνία.
Είναι η ώρα του αγώνα.
Μ.Λ.

Οι 300 μετανάστες δείχνουν το δρόμο στην εργατική τάξη

In Αναδημοσίευση,ΓΝΩΜΕΣ on Μαρτίου 10, 2011 at 3:38 μμ

Εληξε χτες η απεργία πείνας των 300 μεταναστών – μετά από 44 ημέρες, με μερική υποχώρηση της κυβέρνησης, κυριολεκτικά την ύστατη στιγμή. Οι αγώνες των μεταναστών εργατών είναι αγώνες όλης της εργατικής τάξης, η νίκη τους μας δυναμώνει και μας δίνει κουράγιο. Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση της πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης:

Η δικαίωση των 300 μεταναστών, ελπίδα για όλη την κοινωνία
Μαρτίου 9, 2011


Η σημερινή απόφαση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει μέρος των αιτημάτων των 300 μεταναστών απεργών πείνας, απέδειξε ότι ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται. Επίσης, έδειξε σε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες ότι η κυβέρνηση του Μνημονίου δεν είναι ανίκητη. Το άκαμπτο αγωνιστικό φρόνημα και πλατιά κοινωνική αλληλεγγύη μπορούν να φέρουν χειροπιαστά αποτελέσματα.
Είναι προφανές ότι θα χρειαστούν μακροχρόνιοι σκληροί αγώνες για να αρθεί το απρατχάιντ σε βάρος των ξένων εργατών που ζουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ωστόσο, δεν πρέπει να χωρεί αμφιβολία ότι η αυταπάρνηση των 300 άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο ελπίδας.
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσοι (και ήταν πολλοί…) στήριξαν αυτόν το δύσκολο αγώνα από τη Νομική έως τα νοσοκομεία. Μα πάνω απ’ όλα, θα θέλαμε να χαιρετίσουμε με σεβασμό τους 300 αγωνιστές για τους οποίους μπορεί να περηφανεύεται όλη η εργατική τάξη.

Αθήνα 9/3/11

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

http://hungerstrike300.espivblogs.net/

Σχόλιο: Η χαρά της πρώτης νίκης μας δυναμώνει αλλά δεν μας εφησυχάζει. Μόλις σήμερα ο υπουργός εσωτερικών βιάστηκε να πάρει πίσω τα χαμόγελα από τα πρόσωπα των αγωνιστών λέγοντας στη βουλή ότι «Καμία νομιμοποίηση δεν έγινε, καμία άδεια δεν δόθηκε». Πέρα όμως από τις επικοινωνιακές κωλοτούμπες της κυβέρνησης και τα ρατσιστικά ουρλιαχτά των ακροδεξιών, η νίκη των Απεργών και του κινήματος αλληλεγγύης είναι δεδομένη. Είναι πρωτίστως νίκη ηθική, νίκη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ταξικής πάλης. Ας βοηθήσουμε να γίνει αυτή η ρωγμή, ρήγμα ανατροπής και ελευθερίας, με ακηδεμόνευτους, μαζικούς εργατικούς αγώνες.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

In ΓΝΩΜΕΣ on Μαρτίου 4, 2011 at 3:32 μμ

Της Ειρήνης Κοντογεωργίου

(του Βλάση Κανιάρη)

Μερικές φορές μένεις άναυδος με τους συμβολισμούς που προκύπτουν απ’ την τυχαιότητα των γεγονότων: Ο θάνατος του Βλάση Κανιάρη, του πρωτοπόρου καλλιτέχνη που έκανε τη μετανάστευση κεντρικό άξονα του έργου του, ήρθε στην 38η μέρα απεργίας πείνας των 300. Οριακή μέρα. Από δω και πέρα το αίτημά τους για στοιχειώδη αξιοπρέπεια μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να οδηγήσει στην «απέναντι όχθη».
Εντωμεταξύ, ενώ εμείς απορούμε με την αναλγησία της, η εξουσία γαντζώνεται στα αδιέξοδά της. Εγκλωβισμένη σε μια παρτίδα βάρβαρων υπολογισμών. Και οι φωνές αλληλεγγύης πληθαίνουν. Γίνονται οργή. Και λόγος μεστός. Καυτός. Έφτασε με e-mail το κείμενο της εκπαιδευτικού Νίνας Γεωργιάδου. Το παραθέτουμε αυτούσιο:

(του Βλάση Κανιάρη)

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Αν ένας σεισμός στην Τασμανία κρατούσε 300 ανθρώπους εγκλωβισμένους σε ερείπια, αναγκαία και ανθρώπινα η ΕΜΑΚ μαζί με εθελοντές διασώστες θα ήταν από την πρώτη στιγμή παρόντες στην προσπάθεια για απεγκλωβισμό. Αν 100 ναυαγοί πάλευαν μεσοπέλαγα για τη ζωή τους, εναέριες και θαλάσσιες δυνάμεις, αναγκαία και ανθρώπινα, θα είχαν σπεύσει για τη διάσωσή τους. Αν δέκα εκδρομείς σε χιονοδρομικό κέντρο αποκλείονταν από αιφνίδιες χιονοπτώσεις, οι κατάλληλες για τον απεγκλωβισμό δυνάμεις, σωστά και ανθρώπινα, θα βρισκόντουσαν σε συναγερμό. Αν έστω και ένας ορειβάτης στον Όλυμπο εγκλωβιζόταν σε μια χαράδρα, θα ενεργοποιούσε άμεσα τα ανθρώπινα αντανακλαστικά για τον εντοπισμό και τη διάσωσή του.
Και μαζί με τους διασώστες θα απογειώνονταν τα θορυβώδη ελικόπτερα των τηλεοπτικών ανταποκρίσεων, θα εξορμούσαν τα κομβόι των τηλεοπτικών βαν, θα φορούσαν τα ζεστά σκουφιά τους οι αντίστοιχοι ανταποκριτές και θα έσπευδαν όλοι μαζί στον τόπο του δράματος, με μικρόφωνα σα ματσούκια για να μεταδώσουν – όχι απαραίτητα, βρε αδερφέ, τη διάσωση – την έτσι κι αλλιώς όμως θεαματική είδηση. Και το πανελλήνιο, με κομμένη την ανάσα, μέσα από έκτακτα δελτία, «επικίνδυνα» πλάνα και την παλλόμενη φωνή των ανταποκριτών θα πληροφορούνταν κάθε πέντε λεπτά την εξέλιξη των επιχειρήσεων.

Αν 300 μετανάστες απεργοί πείνας χαροπαλεύουν σήμερα μέσα στην καρδιά της Αθήνας – όπου για τη διάσωσή τους περιττεύουν ειδικές δυνάμεις, εθελοντές με αυτοθυσία, θορυβώδη ελικόπτερα, κομβόι βαν και ζεστά σκουφιά – τους κυκλώνει η κυνική καταδίκη μιας ανάλγητης πολιτείας, η εκκωφαντική σιωπή μιας κατευθυνόμενης ειδησεογραφίας, η παγερή υποκρισία μιας εκκλησίας και σύμπαντος του ποιμνίου της που ‘αγαπά τον πλησίον του σαν τον εαυτό του’ και προσεύχεται περί σωτηρίας των ψυχών ημών, η εκδικητική προσμονή των περιοικούντων φασιστοειδών, η γελοιότητα μιας υφυπουργού περί «έλλειψης κουλτούρας» και η πρόστυχη δήλωση ενός υπουργού «οι τριακόσιοι είναι μια βόμβα για τη δημόσια υγεία».
Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα των 10 τουλάχιστον εκατομμυρίων απόδημων Ελλήνων στις τέσσερις γωνιές της γης, όπου – το ξανάπαμε – περιθωριοποιημένοι και αποδιοπομπαίοι, πλύναμε σχεδόν όλα τα άπλυτα πιάτα της αμερικάνικης γαστριμαργίας. Στιγματισμένοι ως υποψήφιοι εγκληματίες, βάψαμε όλες τις κρεμαστές γέφυρες της αμερικάνικης επικράτειας, θρηνώντας εκατοντάδες νεκρούς και ανάπηρους. Χωμένοι σε στρατόπεδα μεταναστών, απολυμάναμε όλους τους δημόσιους απόπατους στη γκαστερμπάϊτερ θητεία μας. Μπουζουριασμένοι στα βάθη της γης, χάσαμε πολύ κόσμο μέσα στα πιτς των βελγικών ορυχείων, από πνευμονοκονίαση ή καταπλάκωση. Ντυθήκαμε απελπισμένες νύφες σε υπερπόντια προξενιά από ρετουσαρισμένες φωτογραφίες. Επιβιώσαμε στο μεγάλο πόλεμο σε στρατόπεδα προσφύγων. Στείλαμε στην Τασκένδη τα παιδιά μας για να γλυτώσουν τον αφανισμό κι όταν επέστρεψαν δεν γνώρισαν πατρίδα. Σουλατσάραμε όλη την Ευρώπη ως εξόριστοι ή γιαλαντζί αντιστασιακοί και συνεχίζουμε – σήμερα με μεγάλη ένταση – να αποχαιρετούμε στα λιμάνια το νέο κύμα της μετανάστευσης, στην πουλημένη πια Ελλάδα του ΔΝΤ.
Και όταν από χώρα φυγής των παιδιών μας, γίναμε και χώρα «υποδοχής» κυνηγημένων και απελπισμένων ανθρώπων που τρέχουν να γλιτώσουν από τη φτώχεια, την πείνα, τον πόλεμο, τις δικτατορίες, τα διάσπαρτα ναρκοπέδια (όλες τις αιτίες που έχωναν εμάς στα αμπάρια του Μεγάλη Ελλάδα και Πατρίς για δεκαετίες, και μας αποβίβαζαν στον υπερπόντιο παράδεισο με αποπνικτικούς ψεκασμούς ψειρόσκονης) δείξαμε τα μούτρα μας και το ανύπαρκτο ιστορικό μας φιλότιμο. Ανεχτήκαμε με μορφασμούς απέχθειας όσους χρειαζόμασταν στις φράουλες της Μανωλάδας με ένα ευρώ μεροκάματο, στην εξαναγκαστική πορνεία με ιθαγενείς νταβαντζήδες, στα υπόγεια χωρίς εξαερισμό ραφτάδικα, στη φτηνή, ανασφάλιστη οικοδομή.
Κι από πίσω ξαμολύσαμε μια ολόκληρη Καμόρα, που ζει και βασιλεύει πουλώντας ελπίδα στους απελπισμένους, ακριβοπληρωμένες αιτήσεις ασύλου, ψεύτικες κάρτες, διασπάθιση πόρων, κάτι κουφές μη κυβερνητικές οργανώσεις που στήνουν συνέδρια σε πολυτελή ξενοδοχεία. Νταβαντζιλίκι και δουλεμπόριο.
Και παραπίσω ξαμολύσαμε τους θεματοφύλακες της φυλετικής καθαρότητας, κάτι αφρίζοντα σκυλιά που συνήθως παρασιτοζωούν μέσα σε μια αρχαιολαγνεία.
Κι επειδή τα περί ιστορικού φιλότιμου μπορεί να μοιάζουν πολύ ηθικολογικά για μια εποχή που κυριαρχεί «το νόμιμον και ηθικόν» της υψηλόβαθμης ρεμούλας και του οργανωμένου εμπαιγμού, να πούμε ότι ποτέ και πουθενά ο μετανάστης δεν ήταν η αιτία διόγκωσης της ανεργίας και της εκμετάλλευσης. Ήταν ο πιο ευάλωτος αποδέκτης της . Σε μια Ελλάδα που ο παραγωγικός ιστός έχει μηδενιστεί, οι κρατικοδίαιτοι βιομήχανοι τα παίρνουν για να τα κάνουν καταθέσεις στην Ελβετία ή επενδύσεις με φτηνό κόστος εκτός συνόρων και ο δημόσιος πλούτος ‘εξυγιαίνεται’ , δηλαδή ξεπουλιέται προκλητικά, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Κι επειδή ακόμα κι αυτό μπορεί να είναι δυσνόητο στην εποχή του κοινωνικού ευνουχισμού και του πολιτικού αναλφαβητισμού, να πούμε ότι αν οι μετανάστες νομιμοποιούνταν, δεν θα υπήρχε ‘ ο αθέμιτος’ τάχα ανταγωνισμός του πάμφθηνου εργατικού κόστους. Όμως γι αυτό φρόντισαν από άλλο δρόμο. Καταργώντας κάθε εργασιακή αξιοπρέπεια, συντρίβοντας κάθε έννοια συλλογικής σύμβασης και σοδομώντας τα στοιχειώδη δικαιώματα ενός αιώνα, ΜΑΣ ΕΚΑΝΑΝ ΟΛΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.
Επειδή η ζωή των 300 απεργών πείνας βρίσκεται πια σε σοβαρό κίνδυνο, όλοι οι φορείς, σωματεία, σύλλογοι, μαθητικές κοινότητες να σπάσουμε τον κύκλο της σιωπής, πνίγοντας τον κυνισμό και την αναλγησία της πολιτείας σε χιλιάδες διαμαρτυρίες.
Τέλος, σύντροφε, Λοβέρδο, η μόνη νόσος που μπορούν να μας μεταδώσουν οι τριακόσιοι μετανάστες απεργοί πείνας είναι ο αγώνας για αξιοπρέπεια. Απέναντι σ’ αυτή την πιθανή ‘επιδημία’ δεν υπάρχει ούτε εμβόλιο , ούτε ανοσία.
Νίνα Γεωργιάδου

Τίποτα δεν τέλειωσε – Ολα συνεχίζονται.

In ΓΝΩΜΕΣ on Φεβρουαρίου 3, 2011 at 4:40 μμ

της Α.Π.

“Eίναι νύχτα, ο ήλιος λάμπει στον ουρανό. Ο πεζός καβαλάρης βγάζει το εξάσφαιρο μαχαίρι του και ριχνει επτά πιστολιές στον αέρα…».

…. Μετά την «κόρη τρομοκράτισσας», μετά την «κατάληψη της Νομικής» από «υποκινούμενους λαθρομετανάστες», που «εκβιάζουν με απειλές και αίμα», τι άλλο πρέπει να γράψουν και να πουν τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ για να μας τρομάξουν περισσότερο; Πόσα άλλα τερατώδη ψέματα πρέπει να πουν για να αποδείξουν ότι έχουν πάρει οριστικά διαζύγιο ακόμα και από αυτή τη στοιχειώδη δημοσιογραφική δεοντολογία του αστικού τύπου;

Η λέξη «παραπληροφόρηση» είναι ήπια για να περιγράψει το ρεσιτάλ ψέματος διαστρέβλωσης και λάσπης, που ρίχνουν σύσσωμα – σχεδόν – τα ΜΜΕ στον αγώνα των μεταναστών. Οσο οι 300 μετανάστες-εργάτες συνεχίζουν τον αγώνα τους για νομιμοποίηση και ισα δικαιώματα, με έσχατο μέσο την απεργία πείνας, τόσο μεγαλώνει το καθήκον για όλους όσους εργάζονται στα ΜΜΕ και αρνούνται να γίνουν φερέφωνα της εργοδοτικής γραμμής, να διαχωρίσουν τη θέση τους από τη ρατσιστική προπαγάνδα που μας ταϊζει το εκδοτικό-κυβερνητικό κατεστημένο.

Με αφορμή την απεργία πείνας που ξεκίνησαν οι μετανάστες στη Νομική και τα όσα τραγικά επακολούθησαν – με την πραξικοπηματική άρση του ασύλου που περικυκλώθηκε από εκατοντάδες ΜΑΤ, τον εμπαιγμό των πολύωρων «διαπραγματεύσεων», τη μεταφορά των μεταναστών μέσα στα άγρια χαράματα σε ένα παντελώς ακατάλληλο χώρο, πατώντας στην πολυδιάσπαση της αριστεράς και την απουσία ενός στιβαρού εργατικού κινήματος, τα καθεστωτικά ΜΜΕ ξεσάλωσαν στην κυριολεξία. Ο κόσμος αυτή τη φορά φαινόταν να είναι με το μέρος τους. Το τροπάρι που επαναλαμβάνεται και εμπεδώθηκε ήταν κάπως έτσι: Μια χούφτα «αριστεριστές» και «συνασπισμένοι», «ακτιβιστές φιλάνθρωποι και λαμόγια των ΜΚΟ», που «λυμαίνονται ευρωπαϊκά κονδύλια», εκμεταλλεύονται «φουκαράδες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα», ενώ όλα αυτά «μας κάνουν διεθνώς ρεζίλι», καθώς σε «καμία άλλη πολιτισμένη χώρα δεν γίνονται αυτά τα πράγματα».

Οτι γίνονται και παραγίνονται, ευτυχώς μας το υπενθύμισαν κάποιες ελάχιστες ψύχραιμες φωνές στα κυρίαρχα ΜΜΕ και αρκετές ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις σε ιστολόγια και στις εφημερίδες της αριστεράς. Ενδεικτικά ξεχωρίζουμε και σας παραπέμπουμε στις ιστοσελίδες: http://sarantakos.wordpress.com/2011/01/27/sanspapiers/ http://www.rednotebook.gr/ (ιδιαίτερα εύστοχη κριτική για τη στάση του εργατικού κινήματος το άρθρο του Μιχάλη Σκομβούλη «Ανθρωπισμός και Μετανάστες».) sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/ – με ανταποκρίσεις και αναδημοσιεύσεις.

Eννοείται ότι τις κρίσιμες στιγμές το διαδίκτυο σήκωσε το σημαντικότερο φόρτο της οριζόντιας αντιπληροφόρησης, με αναρτήσεις στο athens.indymedia, στο twitter, αλλά και με πρωτότυπες δημοσιεύσεις και αναδημοσιεύσεις, βίντεο και εκπομπές σε ανεξάρτητα ηλεκτρονικά μέσα (π.χ. radiobubble.gr, aformi.gr, themediaproject.gr) και σε προσωπικές ιστοσελίδες. Ξεχώρισαν, αναδημοσιεύθηκαν και σχολιάστηκαν τα σατιρικά κείμενα του πιτσιρίκου (pitsirikos.net) και ο ανατριχιαστικός λίβελλος σε ύφος Tζόναθαν Σουίφτ του οldboy με τίτλο «Μπήκαν στο σαλόνι μας και χέζουν» (http://old-boy.blogspot.com/2011/01/blog-post_27.html). Ειλικρινής και καίρια η τοποθέτηση του antistachef (http://antistachef.wordpress.com) με τις τόσο χρήσιμες για το κίνημα γραφιστικές παρεμβάσεις, συνεχής η ροή στο μπλογκ του «Βαθύ Κόκκινο» (http://tsak-giorgis.blogspot.com), ενώ φυσικά υπάρχει το μπλογκ των ίδιων των απεργών και της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης (http://hungerstrike300.espivblogs.net/)

Πέρα όμως από το επικοινωνιακό πεδίο, που κι εκεί υπάρχουν αδυναμίες (τα ΜΜΕ έχουν τη συντονισμένη τους προπαγάνδα, το κίνημα είναι πολυδιασπασμένο και σε επίπεδο πληροφόρησης, καθώς έχει λίγες και ανεπαρκείς νησίδες, που λειτουργούν ως «ράδιο-αρβύλα» με αντιφατικά χαρακτηριστικά), μεγάλο είναι το έλειμμα σε επίπεδο πράξης και συντονισμού.

Επειδή αυτές τις ημέρες όλα είναι ρευστά – η τρόικα ζητάει όχι μόνο γη και ύδωρ αλλά αίμα, δάκρυα και ιδρώτα από τους ιθαγενείς και οι πατριώτες-φύλαρχοι σπεύδουν να της τα δώσουν, το απεργιακό μέτωπο είναι καυτό, αλλά όχι εννιαίο ούτε αυτή τη φορά, με την επόμενη γενική απεργία να παραπέμπεται στις 23 Φεβρουαρίου, και το μεταναστευτικό να εξακολουθεί να παίζει ως μπαμπούλας («Ξεσηκωμό Λαθρομεταναστών» προβλέπει ο Σόμπολος μέσω Μέγκα), εν μέσω της εξέγερσης του αραβικού κόσμου, δεν είναι ώρα για κριτική εκ του ασφαλούς αλλά για δράση.

Είναι σαφές, τουλάχιστον σε όσες και όσους ανήκουμε στον «κόσμο της δουλειάς» – ακόμα και με την ιδιότητα του ανέργου – ότι ο αγώνας των μεταναστών εργατών είναι και δικός μας, και δεν τον αντιμετωπίζουμε ως ανθρωπιστές-φιλάνθρωποι για το «καλό της συνείδησης μας» όπως οι κυρίες των φιλόπτωχων ταμείων και οι ακτιβιστές των ΜΚΟ, αλλά πρωτίστως ως συναγωνιστές, προλετάριοι.

Εξάλλου αν γίνουν πράξη όσα απαιτεί η Τρόικα για να επιμηκύνει το χρέος – μισοί μισθοί, μισή δουλειά, μισή ασφάλιση, θα ζούμε κι εμείς χειρότερα από sans papiers, θα επιβιώνουμε όπως όπως, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς συλλογικότητα, χωρίς μέλλον. Ηδη στο χώρο των ΜΜΕ μας λένε ότι “δε χωράμε”, είμαστε πολλοί, τους κοστίζουμε. Αρα οι μισοί από εμάς – τουλάχιστον, για να μην πούμε τα δύο τρίτα, θα πρέπει να πεταχτούμε από τη γαλέρα, όπως οι “λαθρο”μετανάστες από τα σαπιοκάραβα. Σας θυμίζει κάτι η λογική του “δε χωράει άλλους” “είμαστε πολλοί”, “εμείς ψωμί δεν έχουμε, τον ξένο τι τον θέλουμε;”. Στα μαγαζιά μας –που δεν είναι δικά μας, ας το θυμόμαστε αυτό, η εργοδοσία πλασάρει εδώ και καιρό το δόγμα “είστε πολλοί” “δεν σας χωράει η πιάτσα”, “τώρα έχει κρίση, βρείτε κάτι άλλο να κάνετε”, “θα σκάσει η φούσκα” κ.λπ.

Το ίδιο με τους μετανάστες. Οσο χτίζαν το Ολυμπιακό θαύμα, και άφηναν τα κοκκαλα τους στο γιαπί του 2004, τους χρειαζόμασταν. Τώρα “δε χωράει άλλους”. Ποιοι πρέπει λοιπόν να πάνε να πνιγούν;

Απαντάμε: Στο Τιτανικό που θέλουν να μας οδηγήσουν, οι πρώτες θέσεις είναι πιασμένες από τους καραβοκύρηδες και τους καπεταναίους της συμφοράς: Τους εφοπλιστές, μεγαλοεργαολάβους, καναλάρχες, τους παχυλά αμοιβόμενους λακέδες τους. Δε θα μαλλιοτραβηχτούμε αμπάρια και κατάστρωμα για μια σωσίβια λέμβο. Να πάρουμε το τιμόνι στα χέρια μας, να ξεμπερδεύουμε μια και καλή με διαχειριστές, ελίτ, κυβέρνηση και τροΪκανούς. Μπορούμε και χωρίς αυτούς. Τα ελικόπτερά τους δουλεύουν ήδη, και οι λογαριασμοί τους είναι στο εξωτερικό. Να πάνε να κάνουν παρέα στον Μπεν Αλι, στον Μουμπάρακ, στον Μπερίσα, να ζητήσουν άσυλο στους διεθνείς προστάστες τους. Οι λαοί της Μεσογείου δείχνουν το δρόμο. Η απάντηση βρίσκεται στους δρόμους. Η ταξική ενότητα και η αντεπίθεση του εργατικού κινήματος είναι η μόνη απάντηση στη φοβική ατζέντα κυβέρνησης, ΜΜΕ, μνημονιακών εκσυγρονιστών και ακροδεξιών, “αντιμνημονιακών” εθνικιστών και “δημοκρατικών” συνομιλητών του αυταρχισμού.

Ας οργανώσουμε επιτέλους το εργατικό κίνημα που θα τους κάνει να μας φοβηθούν, αντί να μας εμπαίζουν, να μας διασπούν και να μας κοροϊδεύουν. Αντί για επιστροφή στην Τάξη, ας κάνουμε πράξη το Τάξη εναντίον Τάξης.