ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ

Archive for the ‘Μεσοπρόθεσμο’ Category

Aυτοδιεύθυνση τώρα ! (τώρα; κι όμως)

In Μεσοπρόθεσμο on Αύγουστος 12, 2011 at 9:04 μμ

Αρθρο 99 στον Αλτερ, εκ περιτροπής εργασία και απεργίες στη Θεσαλονίκη, απλήρωτοι – έστω πληρωμένοι με «μποναμά για ψιλικατζίδικο»στην «Ελελευθεροτυπία» συρρικνώσεις, λουκέτα, απολύσεις, συγχωνεύσεις. Είναι ώρα τώρα να μιλάμε για εργατική αυτοδιεύθυνση; Κι όμως ίσως ακριβώς τώρα είναι η ώρα. Η φωτογραφία  είναι από το  τυπογραφείο Chilavert που ανακατέλαβαν και επαναλειτούργησαν με τους δικούς τους όρους οι εργάτες του, όταν η εταιρεία το «χρεοκόπησε» στην Αργεντινή του 2001.
Για την autogestion – αυτοδιαχείριση – εργατική αυτοδιεύθυνση και τις δυνατότητές της σε περιόδους κρίσης θα επανέλθουμε. Σύντομα. Θεωρητικά και ελπίζουμε όχι μονο

Advertisements

«Οριζοντιότητα: Φωνές λαϊκής εξουσίας στην Αργεντινή»

In Ενημέρωση,Μεσοπρόθεσμο on Αύγουστος 11, 2011 at 12:07 μμ

Φέτος το καλοκαίρι μεταφράστηκε στα ελληνικά και κυκλοφόρησε το βιβλίο “Οριζοντιότητα. Φωνές λαϊκής εξουσίας στην Αργεντινή” (επιμέλεια Marina Sitrin). Πρόκειται για από κοινού έκδοση από τη «Συνέλευση για την κυκλοφορία των αγώνων» (skya.espiv.net) και τις συνελεύσεις γειτονιάς: «Πρωτοβουλία κατοίκων Καισαριανής», «Αυτόνομη συνέλευση Ζωγράφου», «Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγίας Παρασκευής», «Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση αγ. Δημητρίου», «Συνέλευση κατοίκων Βύρωνα- Παγκρατίου – Καισαριανής». Το βιβλίο περιέχει πρωτογενείς μαρτυρίες ανθρώπων που συμμετείχαν στους αγώνες που ξέσπασαν στην Αργεντινή μετά την εξέγερση της 19-20 Δεκέμβρη του 2001.  Ως σύνολο υλικού, αλλά και ως χειρονομία συλλογικής μετάφρασης και έκδοσης από κινήματα βάσης που δρουν στη χώρα μας, είναι εξαιρετικά χρήσιμο για το κίνημα που γεννιέται εδώ στις μέρες μας, στους δρόμους, στις πόλεις που ζούμε.

 ακολουθεί ένα απόσπασμα από το κεφάλαιο «Καταστολή»:

Claudio. Lavaca.org  (Συλλογικότητα εναλλακτικής πληροφόρησης)

(…) Τίποτα δεν πνίγει τη δημιουργικότητα όσο ο φόβος. Έχουμε ένα ρητό «όταν φοβάσαι δεν μπορείς ακόμα και να παίξεις ένα παχνίδι». Είσαι τόσο φοβισμένος για το πώς θα καταλήξουν τα πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ενας φοβισμένος άνθρωπος δεν αφήνει καν το σπίτι του, γιατί φοβάται για το τί θα νομίσουν οι άλλοι. Μπορεί να’ναι το πιο επιπόλαιο πράγμα. Εν μέσω όλων των άλλων, ακόμα και όταν αντιμετωπίζεις τον θάνατο, υπάρχει πάντα ο φόβος να χάσεις τον εαυτό σου, να πεις κάτι ντροπιαστικό, να μη γνωρίζεις για ποιον πραγματικά δουλεύεις. Υπάρχουν όλοι αυτοί οι φόβοι. Αν κάνεις κάτι, ανησυχείς για το τι οι άλλοι θα νομίσουν ή για το ότι οι άλλοι θα σε καταδιώξουν. Για όλους αυτούς τους λόγους γίνεσαι λιγότερο αυθόρμητος. Νομίζω ότι κάθε είδους προπαγάνδα που βασίζεται στο φόβο είτε χρησιμοποιείται από τα αριστερά είτε από τα δεξιά, ερχόμενη είτε μέσα από το σύστημα είτε από αυτούς που υποτιθέμενα το πολεμούν, είναι βλαβερή για τα νέα μας κινήματα. Ο φόβος συνωμοτεί ενάντια σε κάθε δυνατότητα για αλλαγή, γιατί οι άνθρωποι ξεκινούν να πιστεύουν ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν. Φυσικά και υπάρχει η δυνατότητα οι απειλές να πραγματοποιηθούν, οπότε μερικές φορές ο φόβος είναι δικαιολογημένος. Χωρίς αμφιβολία το σύστημα έχει το πλεονέκτημα γιατί έχει ποινικό σύστημα, αστυνομία, πανεπιστήμια και πρόσβαση στα ΜΜΕ. Εχει ένα σωρό εργαλεία για χρήση ώστε ο φόβος να μην παραμένει απλώς μια απειλή, αλλά να γίνει κάτι πιο απτό. Γίνεται μέρος της ζωής σου, σε σημαδεύει, αφήνει μια πληγή, βλέπεις;

Τα αριστερά κόμματα μπορεί να μην έχουν την ίδια πολιτική ισχύ. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, αλλά είναι το ίδιο όσο αφορά την πολιτική δημιουργικότητα. Ως εκ τούτου είναι αναγκαίο, αμέσως τώρα να μπορέσουμε να χτίσουμε έναν άλλο δρόμο για τους ανθρώπους, όχι μόνο για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες και τα όνειρά τους, αλλά για να εργαστούν ώστε να αλλάξουν την πραγματικότητά τους. Νομίζω ότι για να πετύχουμε αυτή τη δημιουργικότητα πρέπει να γίνουμε περισσότερο ξεκάθαροι και επικεντρωμένοι εξαλείφοντας όλο αυτό τον θόρυβο και τον αντιπερισπασμό σχετικά με το φόβο από το λόγο και την επικοινωνία μας. Ο φόβος είναι κάτι πολύ απτό εδώ, γιατί η αστυνομία βρίσκεται σε κάθε γωνιά, αλλά υπάρχει επίσης η «αστυνομία της αριστεράς», αυτοί που έχουν στενόμυαλες απόψεις για το πώς πρέπει να’ναι οι άνθρωποι.

4η Αυγούστου: Μαύρη Επέτειος – Γιούχα και πάντα γιούχα των πατρίδων

In Μεσοπρόθεσμο on Αύγουστος 4, 2011 at 4:36 μμ

Οταν ακούω να μιλάνε για του έθνους  (ή της εταιρείας) την τιμή… ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει

Υ.Γ.: Το περιεχόμενο του βίντεο είναι φυσικά απεχθές.  Αν όμως ο γελοίος εθνικισμός του Μεταξά δεν είναι παρά κιτς σουβενίρ για φασίστες, πιο επικίνδυνος είναι ο νεοφιλελεύθερος εθνικισμός όσων ζητάνε θυσίες για το Εθνος, την Εταιρεία, την Ευρώπη – δηλαδή παντού και πάντα για το Κεφάλαιο – εργοδοτικό, ντόπιο, ευρωπαϊκό, πολυεθνικό…

Είµαστ’ εµείς οι απάτριδοι κι οι αγιάτρευτοι·
γιούχα και πάντα γιούχα των πατρίδων!

Eνώ εσύ κοιμόσουν: Τα ΜΑΤ ισοπεδώνουν το Σύνταγμα

In Ενημέρωση,Μεσοπρόθεσμο on Ιουλίου 30, 2011 at 12:11 μμ

Πρωί πρωί με την αυγούλα οι ένστολοι Πραιτωριανοί του Παπουτσή και του Καμίνη, ΜΑΤ, Δημοτιική αστυνομία και 20 φορτηγά,  παρουσία εισαγγελέα, εκκένωσαν βίαια την πλατεία Συντάγματος, διαλύοντας περίπτερα, σκίζοντας πανό, κατάσχοντας υλικά, συλλαμβάνοντας κόσμο.

Χτες το πρωί είχε προηγηθεί στρατιωτικού τύπου επιχείρηση εκκένωσης της  «Κατάληψης Σκαραμαγκά» στην Πατησίων 61.  Και εκεί κατασχέθηκαν υπολογιστές, έντυπο υλικό και έγινε μία σύλληψη. Η απάντηση του αυτο-οργανωμένου κινήματος ήταν άμεση, με συγκέντρωση διαμαρτυρίας, επανακατάληψη του χώρου και συνέλευση το ίδιο απόγευμα.

Είναι φανερό οτι η «Δημοκρατία» τους – που ψηφίζει το απάνθρωπο Μεσοπρόθεσμο με 155 ψήφους, η «Δικαιοσύνη» τους που εξοντώνει με 130 χρόνια φυλακής 20άχρονα και τιμωρεί πρώην τοξικοεξαρτημένους, ενώ αθωώνει μεγαλόσχημους εγκληματίες, μιζαδόρους πολιτικούς και υπεύθυνους για σκάνδαλα δισεκατομμυρίων,  δεν είναι παρά μια βαλσαμωμένη μούμια. Κι όμως όσο σαπίζει και αποσυντίθεται, τόσο πιο λυσσασμένα επιτίθεται σε ό,τι ζει και αναπνέει, αντιστέκεται και ελπίζει.

Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. 

Να μη ζήσουμε σαν δούλοι

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Σύντομα σε μια πλατεία κοντά σας…

In Μεσοπρόθεσμο on Ιουλίου 28, 2011 at 7:09 μμ

Λάβαμε και αναμεταδίδουμε:


Μετά από πολλή δουλειά και συνεργασία πολλών, οι ομάδες multimedia και επικοινωνίας της Πλ.Συντάγματος ολοκλήρωσαν την παραγωγή ενός
οκτάλεπτου περίπου βίντεο το οποίο έχει ως στόχο να αποτυπώσει την ουσία όσων συνέβησαν στις 28 και 29 Ιουνίου, (το διήμερο του μεσοπρόθεσμου) αλλά και να τα εντάξει νοηματικά μέσα στην προσπάθεια και τον αγώνα που γίνεται από την αρχή του κινήματος αλλά και την προβολή του στο μέλλον. Το βίντεο αυτό εκτός απο πληροφορίες απευθύνει εν τέλει κάλεσμα για συμμετοχή προς όλους τους ανθρώπους σε όλες τις χώρες.
Παρακαλούμε να βοηθήσετε στην διάδοσή του.

Μπορείτε να το βρείτε στις εξής τοποθεσίες:

http://real-democracy.gr/international/coming-soon-square-near-you

http://amesi-dimokratia.org/el/anakoinwseis/item/577-coming-soonin-a-square-near-you

http://www.youtube.com/user/realdemocracygr#p/u/0/aE3R1BQrYCw

είναι δυνατή η προβολή του και σε hd

Το ρεπορτάζ του τρόμου: Απώλεσε πλήρως την ακοή του ο συνάδελφος Μανώλης Κυπραίος

In ΕΣΗΕΑ,Μεσοπρόθεσμο on Ιουλίου 6, 2011 at 2:31 μμ

Οσο προχωράμε στο καλοκαίρι του Μεσοπρόθεσμου, πληθαίνουν τα θύματα της Μνημονιακής Δημοκρατίας, και από το χώρο των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Τελευταία είδηση η ολική απώλεια ακοής που υπέστη ο συνάδελφος δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από χειροβομβίδα κρότου-λάμψης που του έριξαν τα ΜΑΤ στη συγκέντρωση της 15ης Ιουνίου.
Το ξύλο, οι τραυματισμοί, η εγκληματικά εκτεταμένη χρήση χημικών, οι δολφονικές επιθέσεις σε διαδηλωτές, στοχεύουν και στους εργαζόμενους στην ενημέρωση – ειδικά όσους δε μιλάνε από τη γυάλα αλλά κάνουν ρεπορτάζ μέσα από τις γραμμές των διαδηλωτών και όχι πίσω από τα ΜΑΤ. Ο Δημήτρης Τρίμης, μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ που του έσπασαν τα χέρι τα ΜΑΤ στις 29 Ιουνίου, ο Γιώγος Αυγερόπουλος του Εξάντα που τον «κέρασαν» σφαλιάρες και απειλές την ίδια μέρα, παλαιότερα ο Μάριος Λώλος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδος και δεκάδες άλλοι φωτορεπόρτερ, τεχνικοί και συντάκτες σε κάθε διαδήλωση, έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι τη βία και την αυθαιρεσία των αστυνομικών οργάνων. Ας μην περιμένουμε να προστεθούν και άλλα παρόμοια περιστατικά. Ας μην περιμένουμε το χειρότερο. Καλές οι ανακοινώσεις και οι διαμαρτυρίες, αλλά απαιτείται ένα ευρύτερο, αποφασιστικό μέτωπο κατά της βίας και της καταστολής της ελεύθερης ενημέρωσης, που πια εκτείνεται σε όλα τα μέτωπα: Οσα δε φτάνει το κλομπ του μπάτσου, τα φτάνει η τρομοκρατία του εργοδότη και της φίμωσης κάθε διαφορετικής φωνής. Τα ΜΑΤ ξυλοφορτώνουν και ψεκάζουν όσους κατεβαίνουμε σε πορείες, οι εργοδότες απολύουν όσους μιλάνε και αντιστέκονται. Τι άλλο περιμένουμε;

Ακολουθεί η ανακοίνωση διαμαρτυρίας της ΕΣΗΕΑ:

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει απερίφραστα την ωμή κρατική βία που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο δημοσιογράφο-μέλος της ΕΣΗΕΑ, Μανώλη Κυπραίο, ο οποίος είχε την ατυχία να “κάνει τη δουλειά του” κατά τις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων πολιτών στις 15 Ιουνίου στο Σύνταγμα.

Ο συνάδελφος κάλυπτε το ρεπορτάζ για τις διαδηλώσεις, όταν άντρες των ΜΑΤ έριξαν σε απόσταση αναπνοής από αυτόν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Στην προσπάθειά του δε να φτάσει πεζός στο νοσοκομείο, ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από μέλη της ομάδας “ΔΕΛΤΑ”!

Το αποτέλεσμα της βάναυσης συμπεριφοράς των ανδρών των ΜΑΤ ήταν να απολέσει πλήρως την ακοή του και από τα δύο αυτιά!

Οι σκηνές αυτές παραπέμπουν σε αλλοτινές εποχές, όπου η καταλυμένη Δημοκρατία επέτρεπε τέτοιες συμπεριφορές και απέτρεπε την ελεύθερη άσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος.

Η ΕΣΗΕΑ δηλώνει πως δε θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Θα σταθεί στο πλευρό του δημοσιογράφου, που κατέστη ανάπηρος και ανήμπορος να εργαστεί στον τόσο απαιτητικό κλάδο της ενημέρωσης, και θα ασκήσει όλα τα νόμιμα μέσα για τη δικαίωσή του αλλά και για την ανεμπόδιστη άσκηση του λειτουργήματος της ενημέρωσης από όλα τα μέλη της!

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Ομορφη Πόλη: Το προεκλογικό όνειρο του Παπουτσή, γίνεται πραγματικότητα

In Μεσοπρόθεσμο on Ιουλίου 2, 2011 at 12:25 μμ

…Μπορεί να μην τα κατάφερε το 2002, αλλά το 2011 το όνειρο του Χρήστου Παπουτσή για μια όμορφη πόλη πραγματοποιήθηκε

H Π.Ο.Ε.Σ.Υ. για το «χημικό Νταχάου» του Μεσοπρόθεσμου

In Ενημέρωση,Μεσοπρόθεσμο,ΠΟΕΣΥ on Ιουλίου 2, 2011 at 1:01 πμ

αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών http://www.poesy.gr

«Η κακοποίηση δημοσιογράφων»
Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (Π.Ο.Ε.ΣΥ.) καταγγέλλει την αναίτια, αντιδημοκρατική και βάναυση επίθεση αστυνομικών των ΜΑΤ κατά δημοσιογράφων, φωτορεπόρτερ, φωτογράφων, ηχοληπτών και άλλων τεχνικών, στα θλιβερά και απαράδεκτα επεισόδια της 28ης και 29ης Ιουνίου.

Η απρόκλητη και εγκληματική επίθεση κατά των δημοσιογράφων Γιώργου Αυγερόπουλου της ΝΕΤ και Δημήτρη Τρίμη, μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ε.Σ.Η.Ε.Α., λογίζεται από την Π.Ο.Ε.ΣΥ. ως επίθεση εναντίον όλων των δημοσιογράφων. Η κακοποίησή τους στόχευσε εναντίον όλων των εργαζόμενων στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Και η προμελετημένη εκτόξευση χημικών εναντίον τους, όπως και εναντίον των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών, με επικίνδυνες ασφυξιογόνες ουσίες, μεγεθύνει τις κυβερνητικές ευθύνες για την παρεμπόδιση των πολιτών στην άσκηση των θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων τους για ελεύθερη συγκέντρωση και διαδήλωση, για ελεύθερη ενημέρωση.
Η Π.Ο.Ε.ΣΥ. καλεί την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να μην υπεκφεύγει με ρητορικές κατασκευές ξεπερασμένων μαύρων εποχών. Αξιώνει την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων, όποιο πόστο και αν κατέχουν, και απαιτεί την άμεση απαγόρευση χρήσης δακρυγόνων και ασφυξιογόνων ουσιών κατά διερχομένων ή διαδηλωτών πολιτών.
Η Π.Ο.Ε.ΣΥ., στην επόμενη συνεδρίασή της, θα εξετάσει τις νομικές διαδικασίες για την υποβολή μηνύσεων κατά συγκεκριμένων ή και άγνωστων οργάνων της αστυνομίας, για την κακοποίηση των πολιτών και την μετατροπή της Αθήνας και άλλων πόλεων σε «ανοιχτά Νταχάου» με ανεξέλεγκτο χημικό πόλεμο.
Τέλος, η Π.Ο.Ε.ΣΥ. θα απευθυνθεί στη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων και στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων, ζητώντας την έκφραση της αλληλεγγύης τους, στους κακοποιημένους και στοχευμένους από τις διωκτικές αρχές Έλληνες εργαζόμενους στα έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.ΣΥ.

«Φλερτάροντας με το θάνατο»: Τι απαντάτε κ. Παπουτσή στο άρθρο του Γ.Αυγερόπουλου ;

In Ενημέρωση,Μεσοπρόθεσμο on Ιουλίου 2, 2011 at 12:56 πμ

αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα «Εξάντας – Ντοκιμαντέρ στον Κόσμο» – http://www.exandasdocumentaries.com/

Φλερτάροντας με το Θάνατο

Toυ Γιώργου Αυγερόπουλου

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι. Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα «γιουρούσι» όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. «Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;» με ρώτησε αγανακτισμένος. «Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα» μου είπε με νόημα χαμογελώντας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά – μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ’ τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος – ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι – και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.
Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα – έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:
Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου – λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν «κουκουλοφόροι», γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς «εδώ είναι ιατρείο» αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν. Όπως μας είπε ένας γιατρός «Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες.» Τα μάζεψαν άρον – άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: «Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει»
Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον «ανώνυμο» ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: «Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε». Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την… «παρεξήγηση». Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα «Δημοσιογράφος» και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.

Μπήκαν Στην Πόλη Οι Οχτροί…απο realdemocracy.gr

In Μεσοπρόθεσμο on Ιουνίου 30, 2011 at 12:36 μμ